www.moederzonderkind.nl  /  www.vaderzonderkind.nl
logo
Home
Mijn blogs
Jouw verhaal
Lucht je hart...
Gedichten
Forum
Informatie/hulp
Sieraad M.Z.K.
Gastenboek
In de media
Contactformulier

 

Mijn blogs

door Jozette Ederveen (eigenaresse Moederzonderkind)

 

 


 

Mijn verhaal in het kort

 

Ik ben Jozette Ederveen (50 jaar) en mijn man (45) leerde ik 11 jaar geleden kennen. Hij had toen al een zoon uit een eerdere relatie. Toen ik zijn zoon leerde kennen was hij 4 jaar oud (inmiddels is hij 15 en woont hij bij ons). Hij is nog steeds het allermooiste cadeautje dat ik in mijn leven heb gekregen...

 

Mijn man en ik wilden ook heel graag een kindje van ons tezamen. 5 jaar zijn wij bezig geweest om deze wens in vervulling te laten gaan. Maar... na 7 miskramen besloten wij te stoppen met onze zwangerschapswens. Wij konden het emotioneel niet meer aan als wij nogmaals een miskraam mee zouden moeten maken. Mijn lichaam en vooral mijn hormoonhuishouding was helemaal uit balans. Gezien mijn leeftijd moest ik accepteren dat ik nooit moeder zou gaan worden van een 'eigen' kindje.

 

Wij hebben nog gekeken of er andere mogelijkheden waren om voor een kind te kunnen zorgen. Voor adoptie waren mijn man en ik te oud. Bij pleegzorg kwamen wij niet verder i.v.m. het beroep van mijn man. Kortom... het hield voor ons op.  Ik moest een streep zetten onder mijn kinderwens. Dit ging gepaard met de nodige emoties.

 

De emoties uit die tijd heb ik in fases van mij afgeschreven en kun je lezen in onderstaande blogs.

 

Mijn ervaringen gebruik ik nu om lotgenoten te helpen. Zie 

http://www.moederzonderkind.nl/in-de-media.html 

        

 


 

Kinderwens

 

Mijn verlangen om moeder te worden had ik al als klein kind. Als mensen mij vroegen wat ik later wilde worden, zei ik alleen maar; "moeder"! Ik heb zelfs de opleiding Kinder-/jeugdverzorging gevolgd; handig voor als ikzelf later kinderen zou hebben. Na mijn opleiding ging ik werken als invalleidster op een kinderdagverblijf. Hier kwam ik mijn vroegere klasgenoten tegen die hun kinderen naar de opvang brachten. 

 

De jaren verstreken en ik voelde mij steeds meer een buitenstaander. De een na de ander in mijn familie- en kennissenkring kreeg kinderen. Toen ik begin dertig was, verhuisde ik naar de wijk waar ik nu nog steeds woon. Veel jonge stellen woonden daar en ooievaars verschenen weldra in de voortuintjes. Mijn buren kregen baby's die samen opgroeiden. Er werden speelafspraakjes gemaakt, vriendschappen gesloten, ervaringen gedeeld. Ik deed niet mee… 

 

Overal zag ik kinderwagens en zwangere vrouwen. De angst dat ik daar nooit bij zou gaan horen, werd steeds sterker. De gedachte speelde in mijn hoofd om BOM-moeder te worden. Ik had mijn levenspartner nog steeds niet gevonden, maar wilde wel verschrikkelijk graag een kind.  Ik zocht informatie over het BOM-moederschap, maar nadat ik mij daarin verdiept had, besloot ik dat ik dit voor mijn toekomstige kind niet wilde. Ik wilde mijn kind ook de liefde van een vader meegeven.

 

Vele jaren later en verschillende banen verder, kwam ik te werken op een jongerencentrum. De kleine kinderen die ik begeleid had op het kinderdagverblijf waren inmiddels groot geworden en die begeleidde ik nu weer, maar nou als jongerenwerkster. Ik besefte dat de meeste van mijn leeftijdsgenoten nu grote kinderen hadden. Op dat moment realiseerde ik mij pas echt dat ik ouder was geworden en dat de jaren voorbij waren gestreken en ik nog steeds alleenstaand en kinderloos was.

 

Toen ik 38 jaar was leerde ik mijn man kennen die 5 jaar jonger was. Hij had al een kind uit een eerdere relatie. Wat een schatje was zijn zoon en ik genoot/geniet dan ook volop als hij bij ons is.  Maar als hij op maandag weer weg is, is het huis nog leger en stiller dan anders. Dan besef ik wat ik mis, iedere keer weer.  

 

Na een jaar besloten mijn man en ik om te gaan samenwonen en voor een kindje van ons samen te ‘gaan’ . Mijn baan op het jongerencentrum was wegbezuinigd en omdat wij samen konden rondkomen van het salaris van mijn man, besloot ik om als gastouder kinderen bij ons thuis op te vangen. Wat een heerlijkheid was dat! Ik was helemaal in mijn element en merkte dat ik het werken en het omgaan met kinderen echt gemist had.  Hier was ik voor in de wieg gelegd!

 

Helaas werd onze kinderwens niet beantwoord , we kregen 7 miskramen. (lees vorige blog Miskramen ) De miskramen hadden een enorme impact op ons leven en op mijn hormoonhuishouding gehad. Ook de teleurstelling iedere keer als het ‘weer’ misging konden wij niet meer aan. We besloten te stoppen met proberen zwanger te worden toen ik 45 jaar was. Deze beslissing was de moeilijkste beslissing die ik ooit moest nemen en ging gepaard met de nodige emoties. Nog steeds zit er een gat in mijn ziel, die nooit meer dicht gaat. 

 

Voor het adopteren van kinderen zijn wij te oud. Ook bij pleegzorg kwamen wij niet verder ivm het werk van mijn man, waardoor hij moeilijk afspraken kan maken. Ik weet niet wat de toekomst ons gaat brengen. Misschien komt er een kind op ons pad, misschien ook niet. Dat mijn man en ik geen kinderen van onszelf meer zullen krijgen, dat hebben wij geaccepteerd. Maar…het ongewenst kinderloos zijn, dat hoofdstuk hebben wij nog niet afgesloten. Er zal in ons huis altijd een deur open blijven staan, een kamer klaar staan voor als…

 

 

 


 

Emoties na een miskraam

 

Van de ene op de andere dag veranderde mijn toekomst:

De ene dag zag ik nog een toekomst voor mij, waarin ik een prachtige baby in mijn armen had liggen, zag ik mijzelf lopen achter een kinderwagen en was ik al aan het bedenken wat ik dit kindje allemaal wilde meegeven in deze wereld. De andere dag is deze droom weg! De leegte waar je dan in valt is onbeschrijfelijk! Zoals ze zeggen bij het spel ganzenbord; ga terug naar start!!! 

 

Ik moest mijn leven weer helemaal opnieuw gaan bekijken en vorm gaan geven. Ondertussen moest mijn lichaam herstellen van de zwangerschap. Met name dit laatste wordt door de samenleving erg onderschat. Als je bevalt van een baby of je ligt in het ziekenhuis dan krijg je kaartjes, cadeautjes, bloemen, fruitmandjes en met name de zorg van anderen (kraamzorg, Alphahulp, etc.) Wanneer je een miskraam hebt gehad sta je bij wijze van spreken de volgende dag met je fikse bloedingen je huis alweer te stofzuigen, het eten klaar te maken, enz. Je moet het geluk hebben dat je man van zijn werk thuis kan zijn, of dat er familieleden/vrienden jou (en je gezin) kunnen helpen. 

 

Vaak wordt er vergeten dat als je een miskraam krijgt (en er geen complicaties zijn opgetreden), je lichaam rust moet hebben en minimaal 2 a 3 weken nodig heeft om te herstellen van de zwangerschap. Voordat je hormoonhuishouding helemaal weer in balans is, moeten we daar nog eens een paar weken (en soms langer) bij optellen. Na 5 miskramen in 1 1/2 jaar tijd, heeft het bij mij minstens een half jaar geduurd voordat mijn hormoonhuishouding weer een beetje in balans was. 

 

Wat heel veel voorkomt is dat ouders die een miskraam hebben gehad hun kindje zelf niet een mooi plekje hebben kunnen geven.  Zij hebben de foetus (hun kindje) voor onderzoek in het ziekenhuis moeten achterlaten, of erger nog; doordat de foetus (hun kindje) tijdens de miskraam is weggespoeld bij de toiletgang. Deze ouders hebben dubbel het gevoel met lege handen te staan, omdat zij niets tastbaars hebben van hun zwangerschap en van hun kindje.

 

De emotionele pijn is zoveel groter als je als vrouw nog nooit bevallen bent van een levende baby. Waar ikzelf na mijn miskramen de meeste moeite mee heb gehad, is dat ik erkenning wilde hebben van dat ik ook eventjes een moeder was. Dat er 7 x een kindje in mijn buik heeft gegroeid, al was het soms maar voor heel eventjes. Ik mocht ook even het geluksgevoel ervaren van het zwanger zijn; namen verzinnen voor ons kindje, een geboortekaartje maken, zwangerschapscadeautjes krijgen, het kopen van spulletjes voor de baby en zijn/haar kamertje, enz. Helaas kreeg ik 7 x een miskraam en was daar die grote ontgoocheling, want ineens was ons kindje er niet meer... 

 

Nadat ik meerdere miskramen had gehad, voelde dit voor mij alsof mijn lichaam had gefaald. Ik was boos, want al die jaren had ik voor niets de ongemakken van mijn menstruatie gehad! Ik voelde mij ‘mislukt’ als vrouw en had schuldgevoelens t. o.v. mijn man, zijn zoontje, mijn (schoon)familie en mijn vrienden, omdat ik hun droom van een kind, broertje/zusje, kleinkind, nichtje/neefje, speelkameraadje, etc. niet waar heb kunnen maken! 

 

Mijn man en ik besloten na mijn 7e miskraam om niet meer zwanger te worden. De kans dat ik op mijn leeftijd nog een (gezond) kindje ter wereld zou brengen was zeer nihil. Bovendien was mijn lichaam ‘gesloopt’ van het iedere keer zwanger-zijn en het weer uitmonden in een miskraam. Ook de teleurstelling iedere keer van een miskraam dat wilden wij nooit meer meemaken. Het enige positieve van de beslissing om niet meer zwanger teworden is de zekerheid die je krijgt dat je nooit meer dat intense verdriet en de emotionele en lichamelijke pijn van/na een miskraam zal meemaken. Dat geeft mij nu zo'n verschrikkelijke rust...

 

Nog steeds heb ik (en ook mijn man) moeite als ik (we) zwangere vrouwen en pasgeboren baby's zie(n). Je wilt het niet, maar jaloezie en verdriet komen naar boven! Je gunt ieder mens het geluk van een kindje, maar je gunt het jezelf ook! Geestelijk en emotioneel gezien, genees je dus eigenlijk nooit van een miskraam, helemaal niet als je de dood van je kindje(s) niet goed een plek hebt kunnen geven.

 

Het krijgen van een kind is voor sommige mensen zó normaal en zó vanzelfsprekend. Maar... voor mij en al die andere vrouwen/stellen die ó zó graag een kindje willen, is het krijgen van een kind het mooiste geschenk dat zij als vrouw, man kunnen krijgen!!! Ik wilde zelf (zelfs als kind al) zó graag moeder worden, maar helaas mocht dit niet zo zijn. Ik ben geen mamma geworden van een eigen kindje, voor mij geen kindje die een knutselwerkje op school voor moederdag maakt...

 

Gelukkig heb ik wel een liefzoon waar ik zielsveel van hou. Ik zeg altijd tegen hem dat hij het mooiste cadeau is dat ik ooit in mijn leven heb gekregen. Door hem mag ik en kan ik een klein beetje mamma zijn...

 

 

 


 

Waarom mag ik geen moeder worden?

 

Mijn angst is dat ik nooit een moeder zal worden/ kan zijn van een 'eigen' kindje.... De gedachte alleen al dat ik nooit een gezonde, levende baby in mijn armen zal houden, maakt mij bang, ontzettend bang. De pijn die ik voel is groot, onvoorstelbaar groot. Ik voel mij helemaal leeg worden. De zin om te leven dooft! 

 

Ik ben een moeder in hart en nieren. Waarom, o waarom, mag ik geen moeder van een kindje zijn? Als ik geen moeder mag zijn, het moederschap in al haar facetten niet mag ervaren, wil ik niet meer leven, heeft mijn bestaan geen zin! Hoe moet ik mij gelukkig voelen als mijn vrouw-zijn, mijn moederhart schreeuwt? Schreeuwt om een baby in mijn armen die ik kan troosten, verzorgen en die ik liefde kan geven. Mijn ziel weerspiegelt zie in de ogen van mijn kind. Een kind dat ontstaan is uit de liefde tussen beide ouders.

 

Mijn man. Mijn verschrikkelijk lieve, gekke en soms onuitstaanbare man, waar ik zo verschrikkelijk veel van hou! O, wat voelt het voor mij als falen. Waarom, o waarom kan ik ook zijn droom niet waarmaken? Wat een verdriet, zo aanwezig in ons beide harten...   

 

Mijn droom, die ik als kind al had om moeder te worden, valt verpletterend hard in duizend stukken op de grond. Hoe kan ik die brokstukken lijmen? Hoe kan ik mij in godsnaam weer 'heel' voelen, weer vrouw voelen, mij weer gelukkig voelen??? Dat kan ik niet, er blijft alleen een leegte. Een groot gapend gat in mijn ziel...

 

Zoveel verdriet, zoveel pijn, maar vooral zoveel boosheid voel ik in mijzelf. Boosheid die zomaar ineens omhoog kan komen... Mijn arme man! Die steeds mijn boosheid, frustratie en onmacht over zich heen krijgt. Zoveel boosheid, zo veel boosheid!!! Om kleine dingen, die eigenlijk nergens om gaan. Als gif door mijn lichaam verspreid het zich, maakt alles in mijn leven zwart. Mijn kijk op het leven vertroebeld...Waar is mijn positiviteit? Waar is mijn kracht? Ik probeer de draad van mijn leven hopeloos weer op te pakken, maar ik ben moe, o zo moe! Hoe moet ik in godsnaam verder? Hoe kan ik mij weer compleet voelen? 7 miskramen! Zeker 7 kleine kindjes-in-spe heb ik verloren! Zeker 7 sterrenkindjes zijn er om mij heen...

 

Een tortelduifje zit aan de overkant van ons huis op het dak en koert mij toe. Ik huil! Mijn hart bloed! Mijn 1e sterrenkindje Pepijn (die ik het langst in mijn lichaam heb mogen dragen) geeft mij een teken dat hij bij mij is. Het verscheurt mij! Ik ben blij met zijn teken en met zijn aanwezigheid, maar mijn hart gilt. Ik had hem zo graag als mensenkind in mijn leven gehad! Ik kan het niet loslaten, kan Hem niet loslaten...

 

Ik weet dat ik hem moet laten gaan, zodat hij kan terugkeren naar waar hij moet gaan; naar gene zijde... Maar o, wat is dat moeilijk; "Ga mijn kind, vlieg snel naar het licht en kijk niet om. Anders weet ik niet of ik de kracht heb om jou te laten gaan. Ga naar je broertjes en zusjes, zij zitten al op jou te wachten. Geef ze allemaal een dikke zoen en knuffel van mij en zeg ze dat ik heel veel van ze hou. Vraag aan hen of zij mij en hun vader helende kracht willen geven, zodat wij vrede hebben in onszelf en weer gelukkig in het leven kunnen zijn. Dat het weer licht mag worden in ons hart....................."

 

 

 

 

Ongewenst kinderloos zijn!
 
Mijn verlangen om moeder te worden had ik al heel sterk, als klein kind al. Als mensen mij toen vroegen wat ik later wilde worden, zei ik alleen maar; "moeder"! Ik heb zelfs de opleiding Kinder/jeugdverzorging gedaan om daar later wat aan te hebben als ik kinderen zou hebben.

 

Je begrijpt dus dat nu ik 45 jaar ben en 7 miskramen verder, ik eigenlijk zal moeten accepteren, dat ik (tenzij er een wonder gebeurt) nooit moeder zal worden van een eigen kindje en dat is heel moeilijk.

 

Ik sluit mij erg af van de buitenwereld. Ik ben onzeker van mezelf. Dat ik geen moeder ben geworden van een eigen kindje voelt voor mij als falen. Niet alleen naar mijzelf, maar ook naar mijn man toe, mijn moeder, mijn stiefzoon, mijn familie en zelfs naar mijn vrienden. Hun dromen kan ik niet waarmaken. Door de leeftijd van mij en mijn man komen we ook niet meer in aanmerking voor een adoptiekindje. Wat overblijft is de zorg voor een pleegkindje, maar emotioneel kunnen mijn man en ik dat (op dit moment nog) niet aan.

 

Als ik op het nieuws hoor dat er weer een babylijkje is gevonden, of dat een vader/moeder zijn/haar kind(eren) heeft vermoord, dan bloed mijn hart. Ik weet dat dit vaak wanhoopsdaden zijn, maar hoeveel mensen zijn er niet, die die kinderen een liefdevol thuis hadden kunnen en willen geven.... 

 

Ik heb een liefzoon waar ik zielsveel van hou. Voor en door hem mag/ kan ik een beetje-mamma zijn. Maar iedere keer als hij hier is, en ik zie wat voor band hij met zijn vader heeft, voel ik een leegte. Die onvoorwaardelijke liefde, die je voelt als je in de ogen van je kind kijkt, dat zal ik nooit kunnen ervaren.

 

De dag nadat mijn liefzoon naar zijn moeder is, voelt het verschrikkelijk leeg in huis. Juist door te ervaren wat het is om een kind in huis te hebben, besef je wat je mist, iedere keer weer... 

 

Ik voel mij als mens niet compleet. Ik voel mij aangetast in mijn vrouw-zijn. Jarenlang heb ik de last van mijn menstruatie gehad, en waarvoor???  Iedere keer het verdriet voelen als ik hoorde dat mijn broer weer vader zou gaan worden, vriendinnen die wel kinderen kregen!

 

Familiebijeenkomsten zijn voor mij al jaren een ware hel! Al die jongere nichten en neven zien die trots zijn op hun jonge kroost! Wat heerlijk om te zien; die kinderschaar bij elkaar, maar voor mij is het een dag dat de tranen rijkelijk vloeien.

 

Van binnen ga ik iedere keer een stukje dood!  Momenteel is er 1 schoonzus in verwachting van hun 1e kindje. Zij heeft ook een miskraam gehad, dus zij weet wat ik voel. Ik gun haar en mijn broer hun kindje en ben superblij voor hen, maar ik gun het mezelf ook. Nu al sluit ik mij af voor de baby. Ik zie er als een berg tegenop, als deze straks geboren is. Hoe kan ik hem straks in mijn armen nemen, als mijn innerlijke pijn en mijn verdriet zo groot is! Hoe kan ik hem vasthouden zonder in een huilbui uit te barsten.

 

Het ongewild kinderloos zijn, is geen tijdelijk iets! Je hele leven lang draag je die pijn met je mee. Iedere dag word je geconfronteerd met zwangere vrouwen en baby's. Je hele toekomst verandert!  

 

Ik sprak laatst door 'Dagliefkindje' een vrouw, ik schat haar begin 60. Zij vertelde mij dat zij 3 miskramen heeft gehad en dat zij kinderloos was gebleven. Zij zei dat het een 'hard gelag' voor haar en haar man was; ieder weekend, iedere verjaardag en feestdag zat zij met haar man alleen in huis. Bij hen geen kinderen en dus ook geen kleinkinderen die over de vloer komen... Zij had het er nog steeds moeilijk mee. De maatschappij staat hier vaak niet bij stil.  

 

'Dagliefkindje' geeft mij zowel positieve gevoelens als negatieve gevoelens. Negatieve gevoelens omdat ik iedere dag geconfronteerd wordt met mijn miskramen en mijn ongewild-kinderloos-zijn. Het heeft mij vrienden gekost, omdat zij niet kunnen begrijpen wat er in mij omgaat.

 

Vroeger stond ik voor iedereen klaar, ik was positief en was de gangmaker. Door mijn miskramen is mijn persoonlijkheid verandert; een groot stuk van de oude Jozette is er niet meer. Ik ben niet meer zo blij en gelukkig als vroeger. Mensen die zelf een miskraam hebben gehad, spreken mij aan in dorp. Maar... de meeste mensen lopen in een boog om mij heen. Zij willen niet worden geconfronteerd met dood en al helemaal niet met het verlies van een kind! Mijn sociale contacten zijn dus veel minder geworden.  

 

Het positieve van 'Dagliefkindje' is dat ik lotgenoten tegenkom die precies weten wat ik doormaak. Door hun weet ik waarom ik 'Dagliefkindje' ben begonnen! Om lotgenoten te kunnen steunen en hen te laten zien dat zij niet alleen staan in hun verdriet! Ik geloof dat 'Dagliefkindje' mijn taak op aarde is, het is mijn lot ! Na bijna 1 1/2 jaar van voorbereiding zijn beide websites nu online. En... dan voel ik mij supertrots! Trots, voor wat ik ondanks mijn verdriet, toch nu heb bereikt! Beetje bij beetje kruip ik weer uit mijn dal omhoog, komt er weer een beetje licht aan het einde van mijn tunnel. En ...wie weet wat de toekomst mij en mijn man nog zal brengen. Wat er nog op ons (levens)pad zal gaan komen...

 

 

 


 

Moederhart

 

Mijn hele leven wilde ik graag moeder worden. Als mensen toen ik klein was vroegen wat ik later wilde worden, zei ik alleen maar; "moeder"! Tja, ik stond er toen absoluut niet bij stil dat het moeder-worden ook wel eens niet van een leien dakje zou kunnen gaan en zelfs grote problemen zou kunnen geven. Bij de sexuele voorlichting op school hadden zij ons alleen maar verteld dat je zwanger zou kunnen raken als je ‘vrijt’ met een man. Om tienerzwangerschappen te voorkomen werden wij flink gewaarschuwd om vooral voorbehoedsmiddelen te gebruiken. Want... als je de pil een keertje zou vergeten was de kans op een zwangerschap heel erg groot.  

 

Ik wist niet wat ik later wilde worden en ik besloot de opleiding Kinder- en Jeugdverzorging te gaan doen. Dat zou handig van pas komen voor als ik later zelf kinderen zou gaan krijgen. Na mijn opleiding ging ik werken als invalleidster op een kinderdagverblijf. Hier kwam ik mijn klasgenootjes tegen die hun kinderen naar de opvang brachten.

 

Vele jaren later en verschillende banen verder, kwam ik te werken op een jongerencentrum. De kleine kinderen die ik begeleid had op het kinderdagverblijf waren inmiddels groot geworden en die begeleidde ik nu weer, maar dit keer als jongerenwerkster. Ik besefte dat de meeste van mijn leeftijdsgenoten nu grote kinderen hadden. Op dat moment realiseerde ik mij pas echt dat ik ouder was geworden en dat de jaren voorbij waren gestreken en ik nog steeds alleenstaand en kinderloos was.

 

De jaren daarvoor had ik wel eens de gedachte gehad om BOM-moeder (Bewust Ongehuwde Moeder) te worden. Ik had mijn levenspartner nog steeds niet gevonden, maar wilde wel verschrikkelijk graag een kind. Ik zocht informatie over het BOM-moederschap, maar nadat ik mij daarin had verdiept, besloot ik dat ik dit niet wilde voor mijn toekomstige kind. Ik wilde mijn kind namelijk ook de liefde van een vader meegeven.

 

Ik leerde mijn man pas op latere leeftijd kennen, toen ikzelf 38 jaar was. Mijn man was 5 jaar jonger dan ik en had al een kind uit een eerdere relatie. Nadat wij een jaar bij elkaar waren besloten wij om te gaan samenwonen en voor een kindje van ons samen te ‘gaan’ . Mijn baan op het jongerencentrum was inmiddels wegbezuinigd en omdat wij samen konden rondkomen van het salaris van mijn man, besloot ik om als gastouder kinderen bij ons thuis op te vangen. Wat een heerlijkheid was dat! Ik was helemaal in mijn element en merkte dat ik het werken en het omgaan met kinderen echt had gemist. Hier was ik voor in de wieg gelegd!

 

Wat betreft het zwanger willen worden; Op advies van een vriendin had ik een temperatuurlijst bijgehouden, om uit te rekenen wanneer ik mijn ovulatie had en ik het vruchtbaarst zou zijn. Dit wil ik iedereen afraden. Ik kwam via internet pas te weten dat een vrouw haar ovulatie heeft ongeveer 2 weken voor haar 1e 

menstruatiedag. Ook dat een vrouw rond haar ovulatie vaak slijm verliest (als natuurlijk glijmiddel en om het zaad langer vast te kunnen houden). Ik had wel eens gemerkt dat ik slijmverlies had, maar ik wilde dan eigenlijk nooit seks. Ik voelde mij dan vies en dacht dat ik een schimmelinfectie of zo had. Tja… nu kan ik er allemaal om lachen, maar wij hadden door bovenstaande zaken wel 2 jaren en vele kansen op een zwangerschap verspild. Wij hadden namelijk steeds te laat seks gehad, gewoon door pure onwetendheid. (Dat is dan ook de reden dat ik andere wil informeren). 

 

Tot… we op een dag er achter kwamen dat we zwanger waren. We waren dolgelukkig! Helaas kwam er aan dit geluk snel een eind! Op 1ekerstdag 2008 begon ik tijdens familiebezoek bij mijn moeder bloed te verliezen. Wat kan je leven dan ineens een grote omslag maken. Het ene moment zit je nog met je neefjes te raden of je kindje een jongetje of een meisje zal gaan worden, het volgende moment is er alleen nog maar paniek en angst! Helaas werd mijn angst waarheid. Die avond, in de nacht van 1e op 2e kerstdag kreeg ik een miskraam.

 

Ons 1e kindje was gestopt met leven in de 10e zwangerschapsweek. Het was 2 ½ cm groot en had al vingertjes en teentjes. Dagenlang heb ik naar ons kindje gekeken (die we in een potje gevuld met alcohol in de koelkast hadden bewaard). Ik was helemaal verdoofd en heb 3 dagen in een vacuüm geleefd! Toen het weerbericht aangaf dat het die nacht zou gaan vriezen, wist ik dat ik een beslissing moest gaan nemen. We hebben die middag ons kindje in een mooi pillendoosje in onze achtertuin begraven.

 

Het was niet gemakkelijk die periode daarna, maar ik was positief. Ik had mijn kindje een mooi plekje gegeven, wist nu dat ik zwanger kon worden en had er het volste vertrouwen in dat het bij een volgende zwangerschap wél goed zou gaan. Ik was zeer alert op veranderingen in mijn lichaam en merkte ook wanneer ik mijn ovulatie had, zodat we gerichter konden gaan ‘prijs-schieten’.

 

Ongeveer een half jaar later, kreeg ik een week na het vrijen zwangerschapsverschijnselen. Na 2 zwangerschapstesten kreeg ik de bevestiging dat ik inderdaad weer zwanger was. 6 weken later moest ik voor de 1e echo naar het ziekenhuis. Daar kregen we de mededeling dat er geen kloppend hartje te zien was. Of het kindje was overleden óf ik was nog niet zo ver zwanger als dat ik dacht. Omdat ik al zo vroeg zwangerschapsverschijnselen had, had de gynaecoloog er een hard hoofd in. Ik kreeg een folder mee, maakte een nieuwe afspraak...en dan moet je naar huis. Een week later zouden we terug moeten komen voor een 2e echo en dan zouden wij kunnen zien of er dan wél hartactiviteit was.

 

5 dagen heb ik in spanning gezeten. Een periode die ik ieder mens zou willen besparen. Wat een verschrikkelijke tijd was dat! Die dagen heb ik allerlei emoties beleefd; De eerste 2 dagen was ik verschrikkelijk boos en had ik alleen maar woedeaanvallen en huilbuien. Als een dolle deed ik mijn tuin en mijn huis, want wat zou het uitmaken als ik het kindje zou verliezen, het was toch al dood. En als ik met de stofzuiger van de trap zou vallen, nou en? Als ik op bed lag trok ik mij helemaal in mijzelf terug en had ik gevoelens van eenzaamheid en het niet meer willen leven. De 3e dag kreeg ik hoop, omdat ik nog steeds zwangerschapsverschijnselen had. Ik wilde alleen nog maar positief blijven, want stel dat het kindje nog zou leven en alleen maar mijn negatieve gevoelens zou oppikken? Ik besloot om verder te gaan in het kinderkamertje en de muren te schilderen. Stil zitten wilde en kon ik niet, ik wilde niet nadenken…

 

Maar helaas! 25 juli 2009, precies 7 maanden na mijn 1e miskraam kreeg ik mijn 2e miskraam. Dit keer was het voor mij veel traumatischer. Ik wist nu namelijk langer dat ik zwanger was. Bovendien moest ik acuut naar het ziekenhuis omdat ik teveel bloedverlies had en bleef bloeden. Wat was dit heftig! De details zal ik jullie maar besparen, maar ik heb hier wel een kleine trauma aan overgehouden… Het weefsel dat ik had verloren en had meegenomen naar het ziekenhuis liet ik daar achter voor onderzoek.

 

Na een aantal weken kreeg ik de uitslag; De uitslag was, dat zij niet hadden kunnen vinden wat de oorzaak zou kunnen zijn voor mijn miskraam/miskramen. Na je 40e jaar is de kans groter dat een zwangerschap eindigt in een miskraam, namelijk 1 op 3. Ik had gewoon 2 x achter elkaar deze pech gehad.

 

Na mijn 2 zwangerschappen herkende ik zwangerschapsverschijnselen meteen. Ik wist dus eigenlijk gelijk wanneer en of ik zwanger was.  Ik kreeg daarna in 1 ½ jaar tijd zeker nog 5 miskramen. Het probleem bij deze zwangerschappen was waarschijnlijk dat het gelijk bij de innesteling al misging. De oorzaak was waarschijnlijk een combinatie van mijn leeftijd, overgewicht en mijn hormoonhuishouding. Een pillenkuur om mijn hormoonhuishouding in balans te krijgen, mocht helaas niet baten.

 

Bij mijn laatste miskraam was ik 45 jaar.  Ikzelf dacht dat ik 7 miskramen had gehad, maar een medium vertelde mij kort geleden dat zij zeker 11 engelenkindjes om mij heen zag. Ik was zwanger geweest van verscheidene tweelingen, maar zij kon mij niet exact vertellen hoeveel miskramen ik precies had gehad. In ieder geval hebben mijn man en ik een heel voetbalelftal aan engelenkindjes om ons heen en dat was best wel even slikken.

 

Mijn man en ik besloten na de laatste miskraam om niet meer zwanger te worden. De kans dat ik op mijn leeftijd nog een (gezond) kindje ter wereld zou brengen was zeer nihil. Bovendien was mijn lichaam ‘gesloopt’ van het iedere keer zwanger-zijn en het weer uitmonden in een miskraam. Iedere keer die omwenteling van hormonen bracht mijn hormoonhuishouding compleet in de war. Ook de teleurstelling van NOG een miskraam dat wilden wij nooit meer meemaken.

 

Ik had tussen mijn miskramen door ideeën gekregen voor ‘Dagliefkindje’ en focuste mij daar helemaal op. Ik wilde een lotgenoten-/informatiewebsite en een webwinkel oprichten waar men foetuskistjes kon bestellen. Na 1 ½ jaar van voorbereiding gingen deze online. Maar… toen die spanning hiervan wegviel, stortte ik helemaal in elkaar en kwam voor mij pas eigenlijk de ‘klap’. Ik moest toen gaan accepteren, dat ik nooit moeder zou gaan worden van een 'eigen' kindje en dat was op zijn zachts gezegd heel erg moeilijk. Mijn allergrootste wens zou nooit uit gaan komen....

 

Ik heb mij in die tijd (en soms nog wel eens) heel erg afgesloten van de buitenwereld. Mijn miskramen en mijn ongewenst-kinderloos-zijn hadden een behoorlijke impact op mijn persoonlijkheid en mijn leven gehad. Ik was verschrikkelijk onzeker van mezelf geworden. Dat ik geen moeder was geworden van een eigen kindje voelde voor mij als falen. Niet alleen naar mijzelf toe, maar ook naar mijn man, mijn moeder, mijn stiefzoon, mijn familie en zelfs naar mijn vrienden. Hun dromen had ik niet waar kunnen maken.

 

Ik voelde mij als mens niet compleet en voelde mij aangetast in mijn vrouw-zijn. Ik voelde veel boosheid in mijzelf; mijn lichaam had gefaald! Jarenlang had ik de last van mijn menstruatie gehad en waarvoor?  Als ik kinderfoto’s van mijzelf zag, rolden de tranen over mijn wangen. Was daar het besef dat er bij ons in huis nooit een kleine ‘mini-me’ zou gaan rondlopen.

 

Familiebijeenkomsten waren voor mij een ware hel! Je broers en al die jongere nichtjes en neefjes dan zien die door de jaren heen wél kinderen kregen. Zien hoe trots zij waren op hun jonge kroost! Wat heerlijk om te zien; die kinderschaar bij elkaar, maar voor mij was het een dag dat de tranen rijkelijk vloeiden. Iedere keer weer het verdriet en de leegte voelen van het zelf (nog) geen kinderen hebben.   

 

Mijn miskramen hebben mij ook vrienden gekost. Vroeger stond ik voor iedereen klaar, ik was positief en was de gangmaker. Mijn vrienden konden altijd en op ieder uur (met hun problemen) bij mij terecht. Maar…door mijn miskramen veranderde mijn persoonlijkheid; een groot stuk van de oude-Jozette was er niet meer. Ik was niet meer die blije en gelukkige Jozette zoals vroeger.

 

Ik heb mijn emoties nu grotendeels een plek gegeven, maar er mee leren leven doe je volgens mij eigenlijk nooit. Het ongewild kinderloos zijn, is namelijk geen tijdelijk iets! Het is niet alleen dat je geen kinderen hebt, ook zullen er nooit kleinkinderen over de vloer komen. De maatschappij staat daar niet altijd bij stil. Overal om je heen zie je zwangere vrouwen, ouders met hun baby’s en/of kinderen, grootouders die oppassen op hun kleinkinderen. Overal om je heen praten mensen negatief of positief over hun (klein)kinderen, dus iedere dag en iedere keer word je geconfronteerd met dátgene wat je zelf niet hebt. Je probeert hier mee om te gaan en verstopt je verdriet. Maar... je hele leven lang draag je de pijn van het zelf geen (klein)kinderen hebben en de kindjes die je hebt verloren met je mee.  

 

Zoals je hebt kunnen lezen, heb ik een liefzoon. Ik hou zielsveel van hem en we zijn stapelgek op elkaar. Voor en door hem mag en kán ik een beetje-mamma zijn. Alleen de dag nadat hij naar zijn moeder terug is, voelt het verschrikkelijk leeg in huis. Juist door te ervaren wat het is om een kind in huis te hebben, besef je wat je mist, iedere keer maar weer...

 

Het gemis van een kind in ons huis is groot. Als adoptieouders zijn wij te oud. Ik ben 46 jaar en mijn man 40 jaar. Het traject qua adoptieprocedure is lang en de financiën hiervoor zijn voor velen onbetaalbaar. Omdat er hier in Nederland ook kinderen leven die een liefdevol (tijdelijk) thuis kunnen gebruiken, hebben mijn man en ik nu besloten om te gaan kijken of wij geschikt zijn als pleegouders...  

 

 

 


 

Moederdag 2012 

 

Weken voor moederdag voelde ik al emoties iedere keer als ik op tv de commercials voor moederdag zag. Dit jaar kwam er nog bij dat er op tv speciale moederdagprogramma's en shows zouden worden uitgezonden. Weken van te voren werden deze al aangekondigd en iedere keer als ik zoiets op tv zag, leek het alsof ik een messteek in mijn hart kreeg.

 

En dit weekend was het dan zover; op zaterdag zou er bij ons in dorp een moederdagmarkt zijn en zondag was het moederdag. Gisterochtend ben ik eerst naar de moederdagmarkt geweest. Moeilijk, maar ik heb sinds vorig jaar besloten deze markt niet meer te vermijden, maar juist de confrontatie er mee aan te gaan. Ik mag verdrietig zijn en rouwen om mijn (sterren)kindjes. Ik mag ook op deze markt lopen, want ik ben ook moeder!!!

 

Net als vorig jaar spreek ik met mijzelf af dat ik op deze markt een mooi cadeautje voor mijzelf mag kopen. Ook koop ik die dag een kaars of kaarsjes die ik dit weekend speciaal opsteek om mijn kindjes te gedenken en om mijn 'moeder-zijn' te 'vieren' met een traan. Sinds vorig jaar houd ik dit ritueeltje in ere en dit wil ik blijven doen op moederdag.

 

Vorig jaar had ik een grote hartkaars en 7 kleine babyslofkaarsje gekocht, die mijn moederhart en mijn 7 sterrenkindjes symboliseerde.  Alleen was het nu zo, dat ik een paar weken tevoren van een medium had gehoord dat ik zeker 11 sterrenkindjes om mij heen had. Dit jaar heb ik dan ook besloten om1 grote heerlijke geurkaars te kopen en die heb ik gelijk bij mijn thuiskomst aangestoken. Ik vier namelijk niet alleen moederdag, maar een heel ik-ben-een-moeder-weekend.

 

Het moederdagweekend is voor mij een weekend vol emoties. Een weekend waarop ik rouw om de kindjes die ik heb verloren, die als engeltjes om mij heen zijn en waar ik dit weekend bewust zeg maar contact mee zoek. Ik let dan extra op kleine signaaltjes die ik vanuit 'boven' van hen krijg. 2 dagen geleden zag ik ineens een prachtig lichtblauw vlindertje in mijn tuin en wat denk je? Juist vandaag op moederdag, toen ik bij mijn moeder op visite was, kwam deze weer even op visite. In mijn moeders tuin bleef deze even op een plant zitten en vloog vervolgens weg.

 

Verder waren er vandaag meer (koerende) tortelduifjes om mij heen dan anders.

Het gevoel is heel dubbel; blij omdat ik weet dat mijn sterrenkindjes om mij heen zijn en verdrietig omdat zij niet in levende lijve bij mij zijn. Wat zou ik ze toch graag in levende lijve willen 'voelen', even lekker met ze kunnen knuffelen. Dat zou toch mooi zijn; als je 1 x in het jaar een moment zou hebben met diegene die je hebt verloren, zodat je die even zou kunnen knuffelen. Even zo'n heel klein, speciaal momentje...

 

Een paar maanden terug had ik een rebornpop gekocht, die ik vast kan houden als ik daar behoefte aan heb/ troost nodig heb. Dit weekend heb ik 'savonds bij het tv kijken veel met deze pop in mijn armen gezeten, denkend aan mijn sterrenkindjes als een soort van tastbaar-maken dat zij bij mij zijn. Door de pop vast te houden, kon ik beter visualiseren alsof ik mijn sterrenkindjes vasthield en hen even mijn moedergevoel en liefde voor hen kon laten voelen............. 

 

Waar ik heel blij mee was, was de kaart die ik vond in de brievenbus toen ik terug kwam van de moederdagmarkt. Mijn schoonzusje (die zelf ook ongewild kinderloos is en meerdere miskramen heeft gehad), had mij een kaart gestuurd. Op de voorkant stond er een afbeelding van 2 knuffelbeesten (gezien van de achterkant), 1 groot knuffelbeest die een kleiner knuffelbeest omarmde. Daarboven stond de tekst; 'Ik denk aan je..." . Aan de binnenkant ging de tekst verder; 'op de moeilijkste dag van het jaar.'.  

 

Wat deed deze kaart mij goed! Lieve woorden van iemand die werkelijk begreep wat er in mij omgaat. Die begreep hoe ik mij voelde, juist op deze dag. Ik heb daarna een hele tijd met haar (mijn schoonzusje) op msn gepraat, even elkaar ondersteunen en elkaar moed inpraten in hoe wij moederdag een stukje prettiger voor onszelf zouden kunnen maken.

 

Na dit gesprek dacht ik goed in mijn vel te zitten, maar ineens overviel mij het gevoel van het alleen-zijn. Mijn man was aan het werk, mijn moeder was niet thuis, mijn stiefzoon was bij zijn moeder, kortom ik voelde mij echt even Remi, alleen op de wereld. Ik voelde mij alleen en niemand om mij heen die mij kon troosten. De tranen bleven vloeien en ik besloot om naar buiten te gaan en met de hond te gaan wandelen. Even van de natuur genieten, mensen zien en alles van mij afgooien.

 

Helaas lukte mij dit niet helemaal. De bomen en de wind gaven mij rust, maar toen ik om de kinderboerderij heen wandelde kon ik mijn tranen niet bedwingen. Bij het zien van al het jonge grut dat daar rondliep (de lammetjes, de jonge geitjes en hertjes) werd ik geconfronteerd met mijn ongewild-kinderloos-zijn. Ik was jaloers op de dieren, want... waarom konden zij wel 'jongen' krijgen en ik niet? Na een paar keer diep ademhalen zei ik in mijzelf; oke, ik heb verdriet en ik mag dit voelen. Het moederdagweekend is mijn tijd van rouw.

 

Vlak na het wandelen kwam mijn man thuis van zijn werk. Afgesproken dat we 'savonds samen een film zouden gaan kijken. Even van elkaar genieten, voelen hoe blij wij mogen zijn dat wij elkaar 'hebben' en steun vinden bij elkaar...

 

Moederdag zelf is voor mij 'goed' verlopen. Ik heb samen met mijn man heerlijk in het zonnetje gezeten bij mijn moeder en heb genoten van mijn maffe broertje en 'zijn' kinderen, vooral van mijn nichtje van 4. Wat een lekkere tuttebol is dat! Wat zou het heerlijk zijn om zelf zo'n meidje in huis te hebben lopen.... Misschien mogen wij straks ook genieten van kindergekeuvel en kinderfratsen in ons huis als er straks een pleegkindje rondloopt/kruipt. Daar kunnen mijn man en ik bij voorbaat al van genieten en is echt iets om naar uit te kijken.

 

Maar... voor nu moet ik zeggen; ik ben echt superblij dat deze moederdag weer voorbij is. Doodop van alle emoties ga ik nu lekker mijn bed in. Welterusten allemaal!  

 

 
 

 

* * * * * * * * * * * * * * * *     

 

 

 

Top
Moeder zonder kind  | info@moederzonderkind.nl