www.moederzonderkind.nl  /  www.vaderzonderkind.nl
logo
Home
Mijn blogs
Jouw verhaal
Lucht je hart...
Gedichten
Forum
Informatie/hulp
Sieraad M.Z.K.
Gastenboek
In de media
Contactformulier

 

 

Lucht je hart !

 

 


 

 

Soms zitten gevoelens hoog en wil je je hart luchten!  

Het is dan goed om deze op te schrijven.

 

Bijvoorbeeld in een brief aan:

♦ het kindje dat je nooit hebt gekregen...

 

♦ je partner, moeder, vriendin, verloskundige, omgeving, de maatschappij om te beschrijven/ uit te leggen wat je werkelijk voelt 

 

♦ iemand die jou heel erg heeft gesteund om deze te bedanken

 

♦ lotgenoten om hen woorden van hoop en/of steun te geven, als u (en uw partner) een lang en/of pijnlijk traject heeft doorlopen en tenslotte toch nog een kind of zelfs meerdere kinderen heeft gekregen 

 

 

Als je wilt, kun je deze brief hier op de website delen. Stuur datgene dat je graag wilt vertellen (en eventueel tegen wie je iets wil zeggen) onder vermelding van 'Je hart luchten' naar info@moederzonderkind.nl of het contactformulier 

 

 


 

 

Hieronder vind je de brieven van lotgenoten

 

 


 

 

 

17 augustus 2017

 

 

Ik ben er klaar mee! 

 

Ik ben er klaar mee.
Ik bespaar mensen niet meer dat gênante moment. Voorheen draaide ik er nog wat omheen, omdat ik het zelf gênant vond en om anderen niet dat ongemakkelijke gevoel te bezorgen.
‘We kunnen geen kinderen krijgen’. Het is zoals het is en ik zeg het nu gewoon.
Nog niet zo lang geleden zijn we getrouwd. Mijn liefste maatje en ik. En nu krijgen we dat soort vragen. Niemand kan aan mij zien dat ik 43 jaar oud ben en al vroeg in de overgang. Dat het nu echt definitief is, dat mijn liefste en ik met z’n tweetjes blijven. En dat daar eerst een medisch traject en een heel rouwproces aan vooraf is gegaan. Ondoordachte vragen en aannames. En dan: goedbedoelde adviezen.
Ik ben er klaar mee.
Nee, ik ben niet verbitterd. Ik ben gegroeid. Ik ben sterker uit de ongewild-kinderloos-zijn-hel gekomen. Waar ik me nooit kwetsbaar durfde op te stellen, probeer ik nu mijn ‘girlpower’ te laten zien. In mijn eigen kracht te staan. Want er is niks om me voor te schamen. Ik kan er niks aan doen dat ik blijkbaar geen zwangerschappen kan voldragen.
Waar ik wel wat aan kan doen is om te proberen het taboe te doorbreken. Want dat is het nog steeds. Alles rond miskramen, vruchtbaarheidsproblemen en ongewilde kinderloosheid blijkt voor veel mensen nog erg moeilijk te zijn om over te praten. Dat komt omdat je met een soort pijn en verdriet te maken hebt die maar weinig mensen in je omgeving begrijpen.
En door onbegrip word je gekwetst. En dan hou je je mond maar. Om jezelf te beschermen. De hele maatschappij draait om het gezin, het wordt als vanzelfsprekend gezien dat je je voortplant. En dan ben je in de minderheid. Onzichtbaar.
Maar dan komt dat opstandige gevoel bij mij naar boven. De rebel én idealist in mij die de wereld wil veranderen. Die zich afzet tegen de standaard norm. Niet onzichtbaar wil zijn.
Ik ben er klaar mee. Ik hou mijn mond niet meer. Als ik dan mijn levenslessen niet kan doorgeven aan mijn kroost, dan probeer ik ze wel te delen met anderen. In de hoop dat die muur van onbegrip stukje bij beetje wordt afgebroken en er openlijk over kan worden gepraat. En dat mensen zich gesteund voelen in plaats van genegeerd, vermeden of ontzien.
Dat het fijn is om af en toe een kaartje te krijgen of een lief berichtje.
Dat je geen nummer bent in een ziekenhuis maar er menselijker met je wordt omgegaan.
Dat je van je werkgever thuis rustig mag herstellen na een miskraam.
Dat men het krijgen van een (vroege) miskraam niet onderschat en het afdoet als iets wat ‘erbij hoort’.
Dat mensen het begrijpen als je geen felicitatiekaartje stuurt bij een zwangerschap of geboorte.
Dat je geen behoefte hebt aan de echofoto van andermans nichtje.
Dat elke zwangerschapsaankondiging of dikke buikfoto op Facebook confronterend blijft.
Dat je goed nieuws heus wel fijn vindt voor de ander, maar dat je jezelf deze blijdschap ook zo gunt.
Dat kinderverjaardagen altijd moeilijk zijn, evenals moederdag en/of vaderdag.
Dat er op een verjaardag ook andere onderwerpen dan ‘de kinderen’ aan bod mogen komen.
Dat je je soms erg down kunt voelen en je je thuis opsluit op je vrije dag.
Dat je een vrolijke, gelukkige meid bent en een sterke vrouw maar tegelijk een groot gemis voelt.
Dat je dit gemis weer voelt wanneer je vrienden opa en oma worden.
En dat het nog steeds voelbaar is wanneer je 60 bent, 70 of 80 jaar en je geen foto’s van je kleinkinderen kunt laten zien.
Dat een kinderwens niet ‘overgaat’.
Allemaal aspecten van ongewilde kinderloosheid die niet worden gezien. Vaak door onwetendheid. Maar door onwetendheid blijft die muur van onbegrip (be)staan. Je kunt roepen wat je wilt, maar je wordt toch niet gehoord.
Ik hoop dat ik kan bijdragen aan het afbreken van die muur en een brug kan bouwen. Al is het maar een klein stukje. Door er open over te zijn wanneer men er naar vraagt, al kan het pijnlijk en confronterend zijn…Door informerende antwoorden te geven, niet aanvallend of verdedigend. Door te schrijven, te dichten, te delen. Door vrijwilliger te worden voor Freya. Het helpt mezelf en hopelijk ook anderen.
Ik ben er dus nog niet klaar mee…;-)

 

Jannet Doorn-Zuidwijk 
 
Meer blogs van mij zijn te lezen via:
 
 
 

 

14-2-2014

 

 

Valentijnsdag 

 

De hele dag al somber, niet vooruit te branden. En dan besef ik me ineens waarom. Er zijn dagen die je het extra lastig maken. Moederdag, vaderdag en nu komt daarbij valentijnsdag. Berichtjes op facebook met knutsels, kaarten en tekeningen van kindjes. Fijne valentijnsdag voor de mama's en papa's. Dat is wat me deze dag somber heeft laten voelen. Voor alle papa's en mama's,  geniet van de mooie tekeningen. Ze zijn heel bijzonder!
 
Jenneke  
 

 


 

 

28-5-2013, Anoniem

 

 

Dit gedicht zegt genoeg...

 

 

 

 

 


 

 

Caroline, 19-2-2013

 

 
Werkgevers van Nederland
 
Als werkgevers hebben jullie personeel in dienst en zo krijgen jullie automatisch te maken met lief en leed van je personeel. Hoe gaan jullie hiermee om? Ik doel dan, als het om leed gaat, natuurlijk niet over griep of een gekneusde enkel, maar op ingrijpender voorvallen:  ernstige ziektes, sterfgevallen…  En in het bijzonder met verborgen leed, zoals ongewenste kinderloosheid.
 
Ik werk zelf al jaren bij een Ministerie en ben dus ambtenaar. Over het algemeen een werkomgeving waar – zeker in vergelijking met het bedrijfsleven - niet flauw wordt gedaan over ziekmeldingen. 
 
In een vorige standplaats kreeg een collega van mij huwelijksproblemen en dat was extra zwaar omdat zij drie jonge kinderen, waaronder een tweeling, had. Maanden was zij thuis en toen ik haar in een lunchpauze een keertje tegen het lijf liep en vroeg hoe het nu met haar ging, zei ze dat ze niet echt ziek was, maar dat deze time-out meer preventief was…
 
Een andere collega in die tijd kreeg een hoogoplopend conflict met haar leidinggevende, meldde zich vervolgens ziek en was er maandenlang uit. Wellicht zelfs jaren, want haar ziekteverzuim ging naadloos over in zwangerschaps- c.q. bevallingsverlof.
 
Voor mijzelf viel in die periode het begin van de Medische Molen i.v.m. een kinderwens. Hoewel ik een stressvolle baan had en die stress gevoelsmatig niet bevorderlijk was voor het welslagen van onze 3 ICSI-behandelingen, meldde ik mij vrijwel  nooit ziek en zeker niet langdurig. Ook niet na het mislukken van al deze behandelingen, hoe groot het verdriet en uiteindelijk de wanhoop ook was. Ik was toch niet ziek?
 
Jaren later werkte ik elders in het land. In 2011 hebben mijn man en ik een aller-allerlaatste poging gedaan om zwanger te worden via eiceldonatie. Dat leek succesvol, maar na 4 weken zwangerschap volgde een vroege miskraam. Eén dag later was ik weer op het werk, zwaar bloedend, maar toch. Ik had slechts twee personen in vertrouwen genomen over dit drama, waaronder mijn direct leidinggevende.  Die zei dat hij het een verdrietig gebeuren vond, maar vroeg mij in diezelfde week of ik werk wilde overnemen van een collega die van haar paard gevallen was. Ik was perplex: hoe durf je dit juist nú aan mij te vragen…
 
Na deze miskraam besloot ik mij te gaan focussen op acceptatie van het feit dat ik geen kinderen zal krijgen. Tegelijkertijd buffelde ik maar door op het werk en begon ik steeds meer te lijden onder de chaos en de stress op de werkvloer.  Onlangs werd het mij allemaal te veel en heb ik de bedrijfsarts geraadpleegd.
 
Voor het eerst in jaren voelde ik mij en mijn verdriet erkend. Wat een verademing! De bedrijfsarts noemde de onverwerkte kinderloosheid een ‘gapende wond die een litteken moest worden’. Hij adviseerde een “structurele vermindering van werklast, om langdurige uitval in de toekomst te voorkomen”. Tot mijn ontsteltenis werd dit advies vervolgens door mijn leidinggevende in feite ter zijde geschoven: voor werklastvermindering zag hij geen ruimte. Via bijvoorbeeld coaching en ‘wennen aan de chaos’ moest ik mij maar redden.
 
Ik ervaar het als wrang als ik het verschil zie hoe er met mij wordt omgegaan in vergelijking met anderen: een zwangere collega, die het op medisch advies wat rustiger aan moest doen, werd onmiddellijk vrijgesteld van allerlei werk en heeft uiteindelijk een zwangerschaps/bevallings-verlof van bijna een jaar gehad. Een andere collega had een dramatische uitslag van prenatale diagnostiek: haar kindje bleek niet levensvatbaar te zijn. Het einde van haar zwangerschap leidde (vanzelfsprekend) ertoe dat zij drie maanden lang werd uitgeroosterd. Toen die maanden om waren werd deze periode verlengd  met nóg twee maanden. De arts vond dat zij een lagere werklast moest hebben “om langdurige uitval in de toekomst te voorkomen”. Exact dezelfde motivering als bij mij, maar bij haar wordt het advies wel ter harte genomen. Ik heb dat als heel pijnlijk ervaren.
 
Al met al constateer ik dat ongewenste kinderloosheid, zowel in de fase van vruchtbaarheidsbehandelingen als in de fase van gedwongen acceptatie, niet alleen bij vrienden en familie maar juist ook op de werkvloer een miskend fenomeen is. Ik zou dan ook alle werkgevers van Nederland (of je nu chef, teamleider, manager of wat dan ook heet) willen adviseren om zich eens iets meer te verdiepen in dit verschijnsel.
 
Mocht het lezen van boeken hierover te veel gevraagd zijn, kijk dan eens op internet, op Freya of op Moeder zonder Kind. Lees eens iets over de emoties en de gevoelens van mensen die hiermee te maken hebben, die doorgaans niet te koop lopen met hun (verborgen) leed, maar die zo blij zouden zijn met een beetje erkenning van hun verdriet.
 
Caroline
 

 


 

 

Marika, 13-10-2012

 

 

Uit de kast

 

Denkend dat het een gezellig gesprek zou worden, was ik met haar meeverhuisd naar de andere kant van de kamer die vol zat met verjaardagsvisite. Doortastend was ze stoeltjes gaan verschuiven, zodat er in de hoek van de kamer plaats was voor ons drieën: voor zichzelf dus en voor haar echtgenoot en mijn persoontje. Dat leuke praatje bleek een faliekante inschattingsfout van mijn kant te zijn, zo bleek al snel.

 

Het bleek hier om een moeder en oma te gaan, die haar kinderen en kleinkinderen ten tonele opvoerde, als versterking van haar ego, dat waarschijnlijk niet op eigen benen kon staan en er, ………. even rekenen: veertien paar bij nodig had. 

 

Mannen doen dat wat minder subtiel. Die hebben het over hun functie binnen een bedrijf, hun auto, als die ego-versterkend kan werken tenminste, of ze leggen achteloos hun geavanceerde mobiel op tafel, die in het ergste geval dan ook nog af gaat. Ze zijn onmisbaar, die mannen bedoel ik, dat ventileert in mijn beleving het binnen handbereik en voor iedereen zichtbaar neerleggen van het apparaat tussen de glazen met drank, flesjes bier, chips en snacks. Er zou mogelijkerwijs eens een oproep of een mailtje binnen kunnen komen, zonder dat daar à la minute op gereageerd kan worden.

 

Als het tegenzit worden mails ook ter plaatse nog beantwoord. Dan wordt er druk getypt op het zo onderhand niet meer weg te denken toestel:  TAP, TAP, TAP, TAP, TAP, enz., waarbij de onmisbare meestal een geconcentreerde uitdrukking op zijn gezicht krijgt, alsof hij de band van zijn fiets, uuhhh……, herstel, auto aan het oppompen is.

 

Meestal verhuis ik dan naar een andere plek in de kamer, als een gesprek met zo’n opgepompt ego bruusk wordt afgebroken, want ik vind het beledigend, ergerniswekkend en ook nog eens een keer onbeleefd. Net alsof de stoppen in de meterkast eruit zijn gesprongen en opeens het licht uit gaat.

Om de vergelijking nog even voort te zetten: voor mijn part hoeft de elektriciteit dan niet meer gereset te worden. Ajuu, parapluu, typ maar lekker verder en als je me nog wat zinnigs wil mededelen dan stuur je me maar een bericht.

 

Maar dat ging in dit geval niet op... Ze haalde diep adem en ik ging er eens gemakkelijk, voor zover dat mogelijk was op een klapstoeltje, voor zitten.

En had meteen diepe spijt van mijn inschattingsfout ten opzichte van het komende gezellige “praatje pot”, want er bleek een rijk gezegende moeder annex oma uit de kast te zijn gekomen, en in dit geval ook nog eentje die dit graag breed ten tonele voerde en van plan was het onderwerp diep uit te spitten met alle ins en outs!

 

Eerst stelde ze een paar belangstellende vragen als inleiding tot een monoloog, waaraan geen einde kwam en die er in het kort op neer kwam dat ze vier gezonde kinderen ter wereld had gebracht, die op hun beurt weer voor tien kleinkinderen hadden gezorgd. Ze keek er zo voldaan bij of ze ook dit laatste tiental persoonlijk gebaard had. Zóóóóóó lief waren ze met z’n allen voor haar en haar echtgenoot, want ze hadden dit en dat en zus en zo voor hen gedaan, georganiseerd en gearrangeerd en ze keek me met haar kleine donkere ogen triomfantelijk aan.

 

Had ik geen kleinkinderen? Gut wat jammer nou! Had ik wel kinderen? Zo! En hoeveel dan wel? Ik voelde me op slag een straatkrantverkoper die een fooitje uitgereikt krijgt door iemand die daarbij zijn gouden Rolex laat zien. Voor haar successtory, haar figuurlijke lot uit de loterij had ik geen wisselgeld. Helemaal niets, nou ja een stuivertje of zo. Maar om dat nou te gaan opdiepen uit een imaginaire diepe zak, waar behoudens wat los geld, ook veel spijkertjes en punaises inzaten, waar ik mijn hand lelijk aan zou kunnen openhalen, daar had ik geen zin in.

 

Was ik maar ergens anders gaan zitten, had ik mijn moeder maar naast haar gepoot, die was er met haar vijf kinderen en –tig kleinkinderen, dik overheen gewalst en heeft ook de gave om dat heel kleurrijk en indringend te ventileren.

Er was geen andere plek meer in de kamer om heen te verhuizen en om nou een stoelendans te arrangeren leek me wat overdreven. In de psychologie is het dan vluchten of vechten en om nou die kleine donkere oogjes dicht te timmeren, leek me een beetje ver gaan.

 

Ik voelde de ergernis of was het woede, gecombineerd met verdriet opstijgen tot de hoogte van mijn middenrif en besloot toen dat het deze keer vluchten zou worden. Als mijn frustratie nog zou toenemen had ik ook nog een peuk nodig en moest ik naar buiten, want binnen mag van alles, behalve roken. Nee, die rookte ik wel in de auto op. De verwekker van haar kroost en tevens de opa van de lieve kleinkinderen, vond ik op slag sympathiek, want hij was morrend meeverhuisd voor het onderonsje en wist waarschijnlijk toen al wat er allemaal ter sprake gebracht zou gaan worden.

 

Het lukte me nog om met een grote zwaai en een lachend gezicht iedereen gedag te zeggen, eigenlijk meer voor de vorm, want niemand zwaaide terug en toen: Exit! Volgende keer neem ik mijn mobiel mee voor dit soort noodgevallen en vraag ik wel aan een van de mannen of hij een berichtje aan me kan versturen, dat ik dan uitgebreid zal gaan beantwoorden. TAP, TAP, TAP, TAP, enz. 

 

Marika

 

 


 

 

Lieve Benthe*,

 

 
Ik schrijf dit terwijl de tranen over mijn wangen lopen, ik schrijf een brief naar mijn dochter, maar ben een moeder zonder kind, omdat jij ons na 22 weken zwangerschap stilletjes verliet.
 
Zeven jaar geleden alweer, maar het voelt als gisteren, je was een wonder, want zwanger worden zou nooit gaan, dat hadden papa en mama na 7 jaar ziekenhuis lopen gehoord. Dus toen jij, na weer 6 jaar verder te zijn met leren leven zonder kindje, je tóch aankondigde....meisje wat waren we blij.
 
Maar we weten inmiddels allebei wat er gebeurde, na 22 weken in mijn buik ben ik van je bevallen, ons overleden dochtertje, wat was je mooi, maar wat was je klein. 5 november 2004 hoorden we dat je niet meer leefde en 9 november 2004 ben je geboren. Wat waren we verdrietig, en boos, wie laat er nu 2 mensen die géén kindje kunnen krijgen na 13 jaar een kindje krjgen omdat vervolgens weer af te nemen...dat is toch te hard voor woorden?
 
Nu we jaren verder zijn is het verdriet niet meer zo rauw, maar het gemis van een gezinnetje met jou, snijd nog steeds als een mes door onze ziel. We zijn ontzettend blij dat we jou papa en mama mogen zijn, al is het onzichtbaar voor de buitenwereld, ik voel me moeder, een moeder zonder kind. Je bent een litteken dat nooit helemaal heelt, en dat hoeft ook niet, want je mag er zijn, in ons hoofd, gedachten en ons hart. Heb me nooit completer gevoeld dan met jou in mijn buik, je getrappel en gebuitel, ons kleine dondersteentje.
 
Nu ben ik 45 jaar en 'heb ik maar te accepteren dat we met ons 2en blijven', dat wordt zo makkelijk gezegd, maar is zo moeilijk om mee te leven. Zeker, we leven weer in plaats van 'overleven' , het heeft veel tijd gekost, maar dat kunnen we weer, gelukkig.
 
Lieve Benthe*, je bent het mooiste en het verdrietigste wat ons ooit overkomen is, we missen je nog steeds en dat zal nooit overgaan. We zijn en blijven jouw papa en mama, niet tastbaar maar zo aanwezig...
 
Kusje, mama
 
 

 

 

Linda, 15-1-2012

 

 

2012...

 

We zitten alweer in het jaar 2012......de tijd vliegt om.
Ik doe voor de buitenwereld alsof ik de blije Linda ben, doe vrolijk en aardig tegen iedereen........moeten ze eens weten.....ik huil van binnen.

Eerste week van 2012......precies 2 jaar geleden waren we zo ongelooflijk blij.......een positieve zwangerschapstest......we konden onze geluk niet op. We vertelden het al heel snel aan onze ouders, wat waren die blij met het nieuws. Heel voorzichtig maakten we plannen........begin februari viel alles in duigen........het bleek een buitenbaarmoederlijk zwangerschap te zijn. Wat waren we verdrietig, maar toch ook vol hoop, ik kon immers wel zwanger worden........
Dat was het begin van alle ellende......er bleek zoveel aan het hand te zijn.........in mei 2011 hebben we besloten om onze droom definitief op te geven......kwaad, verdrietig, ongeloof, zoveel emoties.

We slaan er ons goed doorheen, zijn gelukkig samen, met de katten erbij, met onze ouders en echte vrienden (!!....zoveel vrienden verloren....) erbij is het goed te doen.
Maar vorige week, de eerste week van 2012 was ik erg verdrietig, het besef dat het alweer 2 jaar geleden is.......het besef dat die 2 jaren als een roes is voorbij gegaan. Dikke tranen heb ik uitgegooid, mij vastgeklampt aan mijn allerliefste man, zo kwamen we samen de avond door. De volgende ochtend contact gezocht met mijn 2 lieve vriendinnen, echt goud waard, die 2 meiden!

Toch blijf ik die vrolijke Linda voor de buitenwereld.......maar van binnen huil ik nog steeds.........

Maar vol hoop dat we van het jaar 2012 een mooi jaar zullen maken, samen en met dierbaren om ons heen.
En hopelijk voor jullie allemaal ook!!!

Veel liefs, Linda

 

 


 

 

Anita, 8-10-2011

 

 

Een kleine overwinning....

 

Net als iedereen die op de site van 'Moederzonderkind' zit,  die zit met vragen en waarschijnlijk al van kinds af aan moeder wilde worden.

 

Nu was het bij mij sterker dan ik ooit gedacht had.

 

Na een jeugd vol drank, misbruik en ga zo maar door dacht ik al dit gaat mij niet overkomen. Ik ga een kind alle liefde van de wereld geven, en het zal aan niets ontbreken. Ook wist ik dat ik maar een kind wilde, klinkt stom misschien en waarom ik dat dacht weet ik tot op de dag van vandaag niet. 

 

Maar goed ik groeide op kreeg een relatie en ook daar liep het niet goed, in de steek gelaten, vreemdgaan en dergelijke.

 

Nu gelukkig getrouwd en een man die mee ging naar het ziekenhuis, vrij nam voor puncties en dergelijke en nu zelfs mee gaat naar een therapeute maar zijn we gelukkig is nu mijn vraag.

 

Ik zit soms te denken van is een kind zaligmakend en het antwoord hierop is nee, het is niet zaligmakend. Maar het voegt wel toe aan de waarde van het leven. Maar goed dat gegeven is ons niet gegeven en daar moeten we mee leven.

 

Nu lees ik heel vaak van kraambezoek en hoeveel verdriet het doet. Nu was ik laatst op een verjaardag en daar was een kindje welliswaar geen baby meer maar een kindje van een half jaar. Ook dat blijft moeilijk ik weet niet hoe jullie het voelen maar ik heb meer verdriet van een baby dan dat ik een kindje zie die wat ouder is.  Maar na een gesprek met de moeder van de baby waaraan ik verteld heb dat wij geen kinderen meer konden krijgen zegt ze. Als je wilt dan mag je haar vasthouden, maar als je het niet aankan dan moet je het eerlijk zeggen.

 

Ik dacht en keek en ik wist dat ik ooit een keer door het moment heen moest  want uitstellen heeft geen zin. Ik ga zitten en neem die kleine op schoot, het voelde geweldig. Maar ik hield me sterk, kroelde even met die kleine waarnaar ik het weer aan de moeder gaf. Het voelde als een kleine overwinning voor mezelf, maar in de auto terug naar huis kwamen de tranen en het verdriet. Ik liet het gaan.

 

Een dag later ik was aant winkelen kwam bij de marskramer en daar zag ik een beeld staan, een beeld van een moeder en kind. Ik kon het niet meer aan en liep huilend de winkel uit richting auto om daar in te storten. Dus het ene moment een stukje van overwinning, en meteen het andere moment zak je door de grond omdat je het niet meer ziet zitten.

 

Ikzelf denk dat ik maar aan dat moment van overwinning moet optrekken, en als ik verdriet heb gewoon laten gaan. En ooit zal het moment komen dat het verdriet de achterhand gaat nemen, en dat de momenten van overwinningen steeds meer en meer worden.

 

Ik zelf heb geen familie meer die me kan steunen  behalve mijn man sta ik alleen op de wereld en ik moet dit accepteren hoe moeilijk het ook zal zijn. Maar goed ik zie het maar zo de ene dag begint met een lach en eindigt met een traan, maar de dag erop kan het zo zijn dat de dag begint met een traan en eindigt met een lach.

 

Anita

 

 


 

 

C, 17-9-2011

 

 

Zand erover

 

Afgelopen week is mijn schoonmoeder begraven. Ze was 79 jaar en door haar ziekte MS was haar lichamelijke conditie de laatste jaren erg achteruit gegaan. Haar uitvaartplechtigheid was druk bezocht door vrienden en familieleden.

Tijdens de plechtigheid hielden alle vier de kinderen een persoonlijke voordracht over hun moeder. Het was ontroerend om te zien hoe de kinderen aan wie deze vrouw ooit het leven had geschonken, nu voor haar een liefdevol afscheid van het leven verzorgden.

 

“Hoe moet dat als je geen kinderen hebt?” flitste het even door mij heen, maar ik verdrong die gedachte want het ging immers vandaag om háár. G., mijn echtgenoot, ging nader in op het feit dat zijn moeder zo’n sterke vrouw was die nooit klaagde. Mijn schoonzus belichtte het fenomeen ‘overslaan’: dingen in haar leven die tegenzaten (zoals toen zij niet meer mocht autorijden) werden niet meer hardop genoemd, die bestonden als het ware niet.

 

Als ‘koude kant’ luisterde ik aandachtig naar alle woorden, maar ondertussen dwaalden mijn gedachten toch af naar het feit dat mijn man en ik ongewenst kinderloos zijn. Mijn schoonmoeder had niks met die kinderloosheid. Misschien kon zij zich er ook geen voorstelling van maken omdat zowel zij als haar man uit een Rooms-Katholiek gezin van 10 broers en zussen kwamen. En zelf had zij vier kinderen gebaard. Kinderen krijgen was dus een soort vanzelfsprekendheid.

 

Dat G. en ik geen kinderen konden krijgen, was voor haar niet te begrijpen. Tuurlijk, ze vond ‘t vast sneu voor ons, maar ik kan me eigenlijk geen grote blijken van medeleven herinneren, ook niet toen onze ICSI-pogingen weer eens mislukt bleken. G. probeerde wel eens op het onderwerp in te gaan, maar dat kapte zij doorgaans af in woord en gebaar in de trant van “Tja, het is niet anders. Jullie hebben elkaar en moeten het maar accepteren.” Met andere woorden: zand erover.

 

Het slepende verdriet dat wij met ons meedroegen is vermoedelijk nooit tot haar doorgedrongen. Ook niet toen een broer van G. een paar jaar geleden vader werd, terwijl hij dat helemaal niet wilde. Na de geboorte van zijn zoon, een prachtig jochie, ontpopte mijn zwager zich ineens tot een liefhebbende papa. Zou mijn schoonmoeder ooit beseft hebben hoe pijnlijk dit alles voor ons is geweest? Ze heeft er in elk geval geen woorden aan gewijd.

 

Ongewenste kinderloosheid: door er niet over te praten bestond het voor haar niet. Wij hebben haar dan ook bewust geen deelgenoot gemaakt van onze laatste vruchtbaarheidsbehandeling in Tsjechië: niet van de positieve uitslag van de zwangerschapstest in mei en evenmin van de miskraam in juni…

Na een uur was de herdenkingsbijeenkomst afgelopen en vertrok de rouwstoet richting het kerkhof. Daar werd de kist bijgezet in het graf van mijn schoonvader. Afsluitend namen kinderen en kleinkinderen één voor één de schop ter hand voor het symbolische, maar ook letterlijke: zand erover. 

 

C.

 

 

 

 

* * * * * * * * * * * * * * * * 

Top
Moeder zonder kind  | info@moederzonderkind.nl