www.moederzonderkind.nl  /  www.vaderzonderkind.nl
logo
Home
Mijn blogs
Jouw verhaal
Jouw verhaal 2012
Jouw verhaal 2011
Lucht je hart...
Gedichten
Forum
Informatie/hulp
Sieraad M.Z.K.
Gastenboek
In de media
Contactformulier

 

 

Jouw verhaal

 

   


 

Hieronder vind je de (ervarings)verhalen van lotgenoten.
Ook jouw verhaal mag worden verteld!
 
Veel mannen en vrouwen zullen troost en (h)erkenning hierin vinden. Wil je jouw verhaal delen? 
 
 Je kunt je verhaal onder vermelding van 'Mijn verhaal' sturen naar info@moederzonderkind.nl of via het contactformulier 

 

 


 

10 februari 2015

 

 

1980 - Ik was 16 en ik was al lang 1.79. Na onderzoek in het Radboudziekenhuis bleek dat ik wel 2mtr kon worden, dus moest ik aan een Lynoral-kuur; full pull de lengte remmen. Toch stak ik met kop en kont boven iedereen uit, mager maar toch blij dat ik maar 1.86 werd.

 

De jaren gingen voorbij. Ik leerde iemand kennen en ja je gaat samenwonen - je wilt kinderen. Mijn vriend was 1.95 dus toch maar even informeren hoelang onze kinderen zouden worden, want de ellende die ik had met pesten wilde ik mijn eventuele dochters niet aandoen. Je bent dan 25. We wisten ook dat er tweelingen in de familie zaten van beide kanten en hielden daar rekening mee. Het telefoontje met de desbetreffende arts was duidelijk. Ik had die hormonen gehad dus kans op 3 of meer in 1x zat erin. Ik had Depakine geslikt voor jeugdepilepsie en hierdoor zouden mijn kinderen misschien ook geestelijke schade kunnen hebben. De lengte van meisjes zou zijn minimaal 1.80 en bij de jongens minimaal 1.90. Veel praten samen erover. Wat als ik een 4ling krijg en ik zou een vrucht moeten afstoten om de rest te kunnen redden? Wat als .... de risico's waren te groot en mijn liefde voor kinderen ook. De beslissing werd genomen - geen kinderen.

 

Het deed pijn tuurlijk als mensen met kinderen me zeiden: "Jij kan niet oordelen want jij hebt geen kinderen ". Meer pijn dan ik had kunnen denken. Zo leefde ik tot mijn 48e met de gedachte dat ik de beslissing had genomen omwille van de kinderen die ik zo graag wilde. Tot die bewuste woensdag....s'morgens om 8uur. Erasmusziekenhuis Rotterdam komt op het nieuws met het bericht dat vrouwen die destijds behandeld werden met deze zware hormonen nooit tot nauwelijks zwanger hadden kunnen raken. Gebiologeerd kijk ik naar het nieuws en de woorden dringen tot me door...vrouwen die deze zware hormonen hebben gehad zouden niet tot nauwelijks zwanger hebben kunnen raken -zelfs met IVF -behandeling zou het zwaar geworden zijn.

 

Ik bel mijn moeder op; "mams heb je het nieuws gehoord?".... ik had nooit zwanger kunnen raken...... al die jaren  geleefd met de gedachte... ik heb die beslissing genomen - en nu ? Al die jaren ...

Een vriendin van me kwam langs en zorgde voor koffie, want ik heb die dag in een roes beleefd. Al die jaren! Mijn rationele gedachte komt even omhoog, beter nu toch dan toen? Hoe was je leven geweest als je het toen geweten had? Beter nu toch? Je zit in de overgang, maar toch! De survivor in mij riep me tot de orde en ik haalde diep adem. Doorgaan Yo, je kan het niet meer veranderen.

 

Ik moest voor wat controle naar de huisarts toe en tja wilde zekerheid. En het klopte... Lynoral stond op die lijst. Met een smile zei ik: "Heb ik al die jaren de pil voor niets geslikt, nu ik in de overgang zit kan die ook wel weg". De pil kon van het lijstje af. Hoe ga je dit een plek geven vroeg hij. Zoals alles zei ik hem, nachtje huilen - diep ademhalen - en doorgaan. Tranen leveren geen brood op de plank. Is het de overgang nu ik 50 ben? Ik weet het niet. Maar als ik te horen krijg; "je kan niet oordelen je hebt geen eigen kinderen", raakt het me eigenlijk harder nu. Is het omdat ik single ben nog? Ik weet dit ook niet. Ik vond ergens een afbeelding op Facebook van het kind dat er nooit mocht zijn ... en ik begin te huilen. Want het klopt! In mijn hart kloppen toch de kinderen die er nooit mochten zijn. Kan je dan kinderen missen die er niet mochten zijn? Ik denk het wel...  

 

 

 

Yolanda 

 

 

 


 

13 december 2014

 

 

Dit is mijn verhaal. Eenzelfde verhaal over ongewenst kinderloosheid, maar toch net iets anders. Ik kan geen kinderen krijgen omdat ik ziek ben. Niet lichamelijk maar psychisch ziek. Dit ben ik nu al 21 jaar.

 

Ik heb altijd een grote kinderwens gehad. Toen ik trouwde werd dit dus een wens die mogelijk werd, maar dit liep even anders. We werden niet zwanger dus begonnen de onderzoeken. Mijn man bleek niet genoeg levende zaadcellen te hebben om spontaan zwanger te raken. We werden dus doorgestuurd naar het ziekenhuis om hulp te krijgen. Na nog vele onderzoeken en vele vragen hebben wij spontaan verteld dat wij elkaar ontmoet hebben in een psychiatrische kliniek. De voorgestelde behandeling werd gelijk stopgezet. We moesten eerst maar eens naar een psychiater die zou uitzoeken of wij wel in staat waren om kinderen te mogen krijgen. De uitslag was onomkeerbaar, we waren niet geschikt. De verontwaardiging en boosheid waren zo groot dat we het gevoel hadden dat heel de wereld tegen ons was. De buren hebben kinderen die ze uitschelden voor van alles en nog wat en zelfs slaan ( we horen het door de muren heen) en wij zouden geen kinderen kunnen opvoeden? We zijn niet gek!! Natuurlijk hebben we een achtergrond: mijn man heeft in zijn leven 4 psychoses gehad, maar functioneert verder prima. Hij had toentertijd een verantwoordelijke baan en leeft net als ieder ander. Met mijzelf is het iets anders, ik heb een persoonlijkheidsstoornis en terugkerende depressies, waardoor ik niet kan werken, maar een kindje zou mijn alles zijn. Dat wist ik zeker!

Verslagen en met heel veel verdriet gingen we een soort rouwperiode in. De boosheid en het oneerlijke gevoelen waren heel sterk aanwezig. Stel nou dat mijn man wel goed zaad had gehad, dan waren we nu zwanger of hadden we zelfs al een kindje. Niemand die daar dan wat van zou zeggen.

 

Na twee jaar zagen we een optie om zwanger te raken zonder dat we daar een kliniek voor nodig hadden, want na verschillende klinieken te hebben gebeld of we daar terecht konden, werden we of naar ons eigen ziekenhuis verwezen of wilden ze de informatie van het ziekenhuis waar we waren geweest. Zelfs België heeft connecties met de klinieken in Nederland, dus dat was ook geen optie meer. We moesten dus de knoop doorhakken of we de individuele spermadonor zouden gaan gebruiken.

Toch ontstond er een soort twijfel, van zijn we wel in staat een kind groot te brengen? Door de grote teleurstelling was ik weer opgenomen geweest en een psychiatrische kliniek met een depressie en mijn dagen doorkomen is en blijft een heel gevecht. Nee! een kindje zou mij gelukkig maken en ik zou nooit meer in een depressie vervallen, maar stel dat dat wel zou gebeuren? Na een heel intensief gesprek met mijn man en psycholoog, kwamen we tot de conclusie dat het risico toch te groot was en dat de psychiater in het ziekenhuis twee jaar geleden, misschien toch wel gelijk heeft gehad. De kinderkamer die al 3 jaar klaarstond werd leeggemaakt en we moesten definitief een streep zetten onder onze kinderwens.

 

We weten verstandelijk dat een goede keus is, maar ohh wat doet het pijn. Een half jaar later kwam de mededeling dat mijn zusje zwanger was. Dat was alsof ik een klap in mijn gezicht kreeg. Alles wat mijn zusje zou meemaken zou ik nooit kunnen ervaren. De zwangerschap, een naam verzinnen, de bevalling, het ultieme geluk als je baby in je armen word gelegd, mijn ouders  die opa en oma zouden werden maar nooit van mijn kind, noem het maar op. Het steekt verschrikkelijk! En dan de onbedoelde opmerkingen van mijn omgeving: dan word je toch lievelingstante, dan geef je toch al je liefde aan dat kind, ach kinderen zijn ook niet alles, je moet niet jaloers zijn hoor, enz, enz,. Ze zullen het goed bedoelen, maar ze weten niet wat ik doormaak.

 

We zijn nu twee jaar verder sinds de geboorte van mijn neefje en het is een schat. Ik hou ontzettend veel van hem. Als ik een dag met hem doorbreng ben ik echter kapot. Ik moet een paar dagen bijkomen, want ben dan vermoeid. Verstandelijk bevestigd dit dat het maar beter is dat ik geen kind heb, want ik kan met mijn gestel het niet aan om hele dagen voor een kind te zorgen. Het is te intensief en vermoeiend, maar er blijft altijd een maar. Ook nu mijn zusje zwanger is van de tweede blijft het moeilijk. Het maakt trouwens niet uit wie er zwanger is, elk bericht brengt blijheid mee voor diegene, maar pijn voor mijzelf. Wat als, gaat vooral in deze tijden constant door mijn hoofd. Toen we besloten dat we kinderen wilden hebben we nooit stilgestaan bij mijn beperkingen, dus stel dat we toch kinderen hadden gekregen, hoe was het dan gegaan? Dat is een vraag die nooit beantwoord zal worden !!!

 

Dit was mijn verhaal. Bedankt voor het lezen. Ik hoop dat er mensen zijn die zich in mijn verhaal herkennen. Vooral ook dat er vaak een taboe ligt op psychische ziekten, vooral in deze situatie.

 

Ursela, een moeder zonder kind

 

 

 


 

22 juni 2014

 

 
Sinds mijn 9e heb ik de ziekte van Lyme wat ik nooit geweten heb. Ik kreeg een hele grote rode kring op mijn been maar dokters dachten dathet een kwallebeet was. Lyme was nog helemaal niet bekend en het was 1988. Ik ben naar het ziekenhuis geweest en de ehbo maar niemand wist wat het was. De ring was zo groot dat hij er jaren heeft gezeten en mijn hele been bedekte. Pas na enkele jaren is hij weggegaan
De lyme infectie is toen begonnen. Ik kreeg blaasproblemen,had altijd buikpijn,was altijd moe maar kon niet slapen,ik had veel hoofdpijn en vooral geestelijk ging het compleet mis. Ik kreeg hele heftige paniekaanvallen zonder reden en voelde me altijd ziek.
 
Mijn man en ik wilden in 2008 voor een kindje gaan. Het duurde mega lang voordat ik helemaal van de pil genezen was. Genezen ja want ik kreeg knallende migraine toen ik ermee stopte. Trouwens ook tijdens gebruik. En toen kreeg ik in 2010 dus opnieuw Lyme. En nu kwam ik erachter dat ik het al mijn hele leven had. De problemen begonnen nu pas echt. Ik heb bijna een jaar verschillende soorten antibiotica gehad en kwam toen terecht in Eindhoven bij een ortomoleculair arts,dokter T. Zij gaf me iets wat cat's claw heet en waar ik verschrikkelijk ziek van werd. Zo ziek dat ik dacht dood te gaan. Toen ik haar huilend opbelde gaf mevrouw niet thuis. Ik ging naar het ziekenhuis en zij gaven me medicatie om redelijk te kunnen leven. Maar ik bleef me ziek voelen en had constant diarree,wel 30 keer per dag. Ik vrat hele pakken koek weg maar bleef 55 kilo wegen. 
 
We gingen naar het ziekenhuis omdat ik niet zwanger werd. Ik kreeg 7 IUI behandelingen en 2 zijn er afgebroken. De eerste wegens teveel eitjes,de 2e omdat ik te ziek was. Ik had alleen puregon gespoten. En toen was ik zwanger! Spontaan! Bij de eerste echo bleek het een tweeling te zijn maar een hartje klopte niet,het andere wel. Het niet kloppende hartje kon nog gaan kloppen zei de gynaecoloog. Ik was 7,5 weken zwanger. Dat klopte precies want ik had de innesteling gevoeld. Bij de volgende echo op 9,5 weken bleek er 1 kindje te zitten,het andere was verdwenen; een vanishing twin. Het babietje had armpjes,beentjes en zag er prachtig uit! Ik vertelde dat we 5 jaar op dit wonder hadden gewacht. Helaas had het kindje wel een groeiachterstand en ik voelde me doodziek van de Lyme en was doodsbang. Lyme kan vroeggeboortes en miskramen veroorzaken. En dat was dus ook wat er gebeurde. Bij de termijnecho op 12 weken zagen we ons dode kindje op het scherm. Het was vanaf de kruin te zien en was met ongeveer 11,5 weken al overleden. Dit was afschuwelijk!!! Ik kreeg een pil die ik moest innemen en daarna moest ik 4 pillen Cytotec van onderen inbrengen. Er werd me gevraagd of ik  in het ziekenhuis wilde blijven omdat het nogal heftig kon worden maar dat wilde ik niet.
 
Met mijn lieve man ging ik even naar het bos. Ik jankte de tranen uit m'n kop maar kreeg buikkrampen. De miskraam kwam op gang! Ik wilde dit alleen doen en mijn man ging even slapen. Ik kreeg dus hele heftige weeën. Ben op het toilet gaan zitten omdat ik telkens moest poepen en dit bleef maar doorgaan! Ik nam 3 Naproxen en de weeën gingen gewoon door maar ik voelde ze gelukkig nauwelijks meer. Ineens voelde ik mijn baarmoeder open gaan en kwam het kindje eruit. En het viel in het toilet en ik durfde niet te kijken omdat het al een tijdje dood was. Hier heb ik nog altijd spijt van gehad. Jankend ben ik bij mijn man in bed gaan liggen. Een maand lang heb ik gebloed. En zwanger werd ik niet meer.
 
Uiteindelijk ging ik verder met ICSI in Dusseldorf. We hadden de eerste ICSI 3 keer een terugplaatsing maar tot een zwangerschap kwam het niet. Ik ben ondertussen alweer 37 jaar en het zou dus wel eens goed kunnen dat wij kinderloos blijven. En dat doet zo ongelooflijk veel zeer..ik kan het nauwelijks bevatten. We willen nog meerdere ICSI's doen met prednison zodat mijn Lyme het kindje niet afstoot. Ook gaan we intralipid infusen proberen. Hopelijk brengt het ons een kindje. Maar ik weet niet hoe ik verder moet gaan in mijn leven zonder een kindje van ons samen. Adoptie is geen optie,we willen echt een wonder van ons samen, wat doet dit ongelooflijk veel pijn. En het is een jaar geleden dat ons kindje ons verliet maar het doet nog steeds zeer.
 
Liefs Klaproos

 

 

 


 

3 maart 2014 

 

Leren..
 
Nog nooit heb ik me zo verdrietig gevoeld zoals ik me nu voel..
Mijn scheiding van mijn eerste man ,toen ik 29 was, was lang niet zo intens qua verdriet en een dieptepunt als dat ik nu ervaar.. Het sluiten van een boek..mijn kinderwens..
Nu elf jaar verder is dit de harde realiteit..
 
Ik begin ook maar gewoon met schrijven ook omdat ik denk dat het mij helpt helen.
Mijn vriend is elf jaar geleden in mijn leven gekomen met twee dochters (nu tieners) waar ik veel van ben gaan houden en hou!
 
Ons leven draaide om hun en onze carrières ( geen hoogwaardig beklede functies of zo hoor ) maar met andere woorden we werkten hard om te geven en te bereiken wat we graag wilden, praktische dingen zoals ons oude huis op te knappen etc..
 
Een kindje van ons samen was diep diep van binnen altijd wel een droom maar mijn vriend was gesteriliseerd en hij wilde eigenlijk ook geen kinderen meer aangezien zijn scheiding een vechtscheiding is geweest..en veel problemen met zich meebracht. En ik was en ben dolgelukkig met deze man dus live Goes on..
 
Tot op een moment nu zo'n drie jaar geleden hij mij zei dat hij naar de uroloog was geweest voor een infogesprek voor n hersteloperatie!!! Dát moment ging bij mij de deur gevoelsmatig open en is alles in gang gezet..maar zo makkelijk verliep het allemaal niet. Na lang wachten op de gespecialiseerde arts die deze micro operatie super kon, kregen we een negatieve uitslag na de operatie!! Mijn wereld stortte in, dit kon niet waar zijn...
 
Eigenlijk zonder dat we het goed en wel besefte zaten we in de ivf-icsi molen en moest mijn vriend een tese (2x mislukt) en vervolgens een pesa ondergaan ( 5rietjes zaad!)
De onderzoeken die er bij mij nodig waren kwamen zeer positief uit de bus ,want ondertussen was ik alweer 38. Mijn gevoel was goed en yessss het gaat nu echt gebeuren!! maar niets was minder waar...
Het spuiten van de hormonen, de bezoeken aan nijmegen zijn me nooit te veel geweest of zwaar gevallen gelukkig en zeker met steun van mijn vriend verliep alles eigenlijk prima!
 
1e poging ivf-icsi 10 eicellen gepuncteerd 6 embryo's 1a embryo teruggeplaatst  (geen cryo's) ongesteld op12e dag , teleurgesteld ..verdrietig..maar ok we hadden  nog 2pogingen te gaan!..
 
2epoging ivf-icsi  1eicel gepuncteerd geen terugplaatsing - deze poging was kort gezegd bitter aangezien ze me minder eenheden hadden Laten spuiten ( want u gaat bijna té goed) én deze x met een nieuw hormoon ( wat landelijk was ingevoerd ) en deze poging wel als poging zou gelden..( later bij poging 4  zijn ze het oude hormoon weer gaan invoeren om dat het nieuwe minder eicellen bij de vrouwen produceerde...)
Dus dan komt meteen je laatste poging in zicht..
 
3e poging ivf-icsi 12eicellen gepuncteerd 8 embryo's 1a en 1B embryo teruggeplaatst (geen cryo's ) ongesteld op 12e dag maar vervolgens positieve zwangerschapstest.. 2weken later een miskraam in gang noemden ze het..dus heftige bloeding..
 
Tijdens ons evaluatie gesprek adviseerde ze om toch nog een ( dan wel zelf betalende) poging te doen omdat ik toch al was het maar even zwanger was geweest dus het kon!!,...
Aangezien we nu nog twee rietjes in de vriezer hadden wachten besloten we om het te doen.
 
4e poging ivf-icsi 16eicellen 10 embryo's 2b'tjes teruggeplaatst (1B cryo!) deze poging ging zo goed met wederom de hormonen en alles...maar helaas 13e dag ongesteld en hoe....
 
Zo teleurgesteld in mijn lichaam en zo verdrietig ...niet te beschrijven...na een vol jaar vol spanning hoop frustratie gevoelens voel ik me niet meer stabiel in bijna niets meer ..m'n emoties gaan op en af ik krijg het gewoon niet meer geplaatst..ik huil veel en ben niet meer de gelukkige vrouw die zo veel leuke dingen doet en leuk vindt...ik voel het iig niet meer ..mijn hoop is er niet meer..alles komt er blijkbaar toch uit...
Ik heb nu hulp gezocht bij een haptonoom en hoop dat zij mij kan helpen om mezelf weer geestelijk en lichamelijk in balans te krijgen.
Nooit gedacht, omdat het allemaal zo goed is verlopen , dat ik nu niet meer weet hoe ik met dit alles moet omgaan...
 
Ik weet ik heb nog een cryo maar daar zet ik niet veel hoop op in aangezien dit maar 50% kans heeft om teruggeplaatst te kunnen worden. Het ene rietje dat nog ligt te wachten op nog een poging zal financieel niet haalbaar zijn.
 
Als mensen mij vroeger de vraag stelde wil jij eigenlijk geen kinderen, het gaat je zó natuurlijk af!zei ik altijd dat ik volgens mij in mijn vorig leven n stuk om 10 heb gehad en dat ik ze daarom in dit leven niet meer kreeg...zo voelt het stomgenoeg wel...omdat het zo als gewoon voelt als ik kinderen om me heen heb...maar zo pijnlijk ..nu wij na zoveel jaar echt naar ons gevoel hebben geluisterd en dit niet zo mag zijn...
Ondanks alles wat we de afgelopen jaren hebben meegemaakt in deze 'procedure' kan ik mezelf niets kwalijk nemen ,dat ik het niet geprobeerd heb...en heb ik ook hier weer veel van 'geleerd'..
Ik ben (ondertussen bijna 41) een sterke vrouw en een goed mens ,voor anderen en voor mezelf, ik probeer positief te zijn en lering te trekken uit alles wat me overkomt en gebeurt...ik ben erachter gekomen dat hoe ik ben en wat ik doe er niet toe doet om m'n /onze kinderwens te laten uitkomen en het gaat er ook niet om wat ík me wens...GELUK is wat je nodig hebt..
Ik ben me ervan bewust dat er vrouwen en koppels zijn die jarenlang met een kinderwens bezig zijn..respect! Onze 3jaar is daar qua tijd misschien niets tegen..
 
 
Mijn boek zal ik uiteindelijk ..zelf moeten leren sluiten...
 

 

 


 

Leen, Belgium 19-10-2013

 

 

Beste,
 
We zijn al een aantal jaar bezig om onze kinderwens in vervulling te laten gaan. Helaas is dit tot op vandaag nog steeds niet verwezenlijkt. We hebben al een hele lijdensweg achter de rug, tal van onderzoeken, 7 miskramen, IVF,...naar aanleiding van wat mijn man en ik meegemaakt hebben, heb ik een filmpje gemaakt waarin ik graag met jullie mijn gevoelens wil delen...en de boodschap wil meegeven 'geef niet op'.

Veel kijkplezier, ik hoop dat jullie er ook iets aan hebben. Ik zou het graag met zoveel mogelijk mensen willen delen, omdat ik ervan overtuigd ben dat velen er iets aan zullen hebben. Dus SHARE!!! Dank je wel XXX 

 

 

 

 

 

 


 

Anoniem, 28-3-2013

 

 
Als kind zorgde ik al voor mijn kleine zusje. Bracht haar als een trotse "zus/ moeder" achter op mijn fietsje naar school. Als tiener paste ik op de kinderen uit de buurt, was vrijwilliger bij verschillende organisaties voor en met kinderen. Een leven zonder kinderen kwam gewoonweg niet voor in mijn woordenboek.
 
Toen dan eindelijk op mijn 28ste de man van mijn leven arriveerde, kwam het als een klap in mijn gezicht toen hij aangaf nog niet te weten of hij wel kinderen wilde. Was hij wel de man van mijn dromen?
 
Na veel gesprekken, en dikke tranen, en drie jaar wachten, hebben we samen de knoop doorgehakt, en de pil in de prullenbak geworpen. Ik was toen al 31, en je begrijpt dat voor mij de klok aardig begon te tikken. Mijn hele menstruatiecyclus lag weer overhoop, en ik dus ook.
 
We wilden geen ziekenhuisbezoek, maar doordat ik weken achteréén menstrueerde, had ik geen keuze. Ik moest aan de hormoonspuiten waarvan ik tegen de muur opvloog. En dan durft zo'n arts ook nog tegen je te zeggen wanneer er een eisprong is geweest. Jullie hebben het toch hopelijk wel gedaan!!
 
Er is totaal geen intimiteit/ privé meer op dat gebied. Gevolg was dat mijn man totaal afknapte, en helemaal niets meer wilde/ kon. Eénmaal in de mallemolen lijkt het wel of men ervanuitgaat dat iedereen het maar normaal vind om dan ook de héle toestand door te wandelen. Onze arts reageerde dan ook een beetje vreemd, zeg maar gerust bot toen ik aangaf dat we geen IVf enz. wilden. Zo van.."jullie willen toch kinderen?"  
 
Niet alleen ik, maar ook mijn man raakte emotioneel helemaal van het padje. We hebben toen besloten om het hele ziekenhuis gebeuren achter ons te laten, en maar te zien wat er zou gaan gebeuren. Hoe vaak hoor je niet dat mensen dan onverwachts zwanger worden. Nou, wij dus niet!! Het heeft ons uiteindelijk ons huwelijk gekost. Ik was alles kwijt, man huis, werk sociale leven.
 
Een nieuw begin, na twee jaar hard werken, en veel verdriet, bracht een ongekend geluk in mijn leven. Ik ontmoete een gescheiden man met jonge kinderen. Om het weekend waren de kinderen bij ons, en ik viel als een blok voor hun vader, maar helemaal voor die schatjes. Familie en vrienden waarschuwden mij al, maar ik wilde niet horen. Ik was rijker dan rijk. Ik had eindelijk mijn gezinnetje. kinderen die rennend op mij afkwamen omdat ze mij gemist hadden. Die zondagochtend met hun luierkontje tegen je aankruipen, die je platknuffelen, met je stoeien.
 
En... dan komt dat moment waar iedereen al bang voor was. Mijn partner blijkt niet de man te zijn die hij zegt dat hij is. Onze relatie wordt verbroken, en ik heb de kinderen niet meer gezien. Via een brief krijg ik te horen dat de jongste niet meer kan slapen, en niet naar school wil omdat hij mij zo mist.
 
Ik ben gebroken, kapot, wil niet meer verder......Ik ben weer kinderloos, maar erger nog dan het al was. ik weet nu namelijk wat ik mis. Er is een stukje van mij gestorven samen met deze verbroken relatie, en ik ben bang dat dat gat in mijn hart nooit meer gedicht kan worden.
 
 
 

 

Kinderloos

 

 

Op het moment dat bij mij het gevoel kwam van...hmmm...ik wil toch wel een kindje, was ik inmiddels 37 jaar. We waren toen inmiddels 12 jaar getrouwd en totaal 16 jaar samen. Mijn man kon niet begrijpen dat ik eerst jaren heb gezegd ik wil geen kinderen en nu in een keer wel. (mijn man is autistisch, hier zijn we nu 8 jaar geleden achter gekomen). Hij praat sowieso al nooit over gevoelens maar hij begrijpt mijn gevoelens ook niet. Zijn reden om toch er voor te gaan....mijn vrouw is 100% voor ikzelf ben 50/50 dus dat is 75% gemiddeld voor.
 
Ok het kon gaan beginnen, maar het lukte dus niet. Januari 2011 door verwezen naar de fertiliteitsarts. We zijn bij ons in de buurt naar het streekziekenhuis gegaan. Eerste onderzoeken gehad. Aantal maanden meekijken met de cyclus en uiteindelijk hebben ze ook nog in de baarmoeder gekeken. alles zag er goed uit en niets zou een normale zwangerschap in de weg mogen staan.
 
Mentaal zat ik er ondertussen helemaal doorheen. Ik heb 3 rugoperatie (hernia) gehad en daarnaast een man die mij mentaal niet kan steunen. Wat doe je dus als je niemand hebt om met te praten (je wil ook niet constant bij vriendinnen of familie aan kloppen). Precies je kropt het dus op. Ik ben dan ook nog een persoon die zelf niet graag tot last is bij andere.
 
Inmiddels ook gestart bij een psycholoog, prima idee. Hij heeft me geholpen met uit het eerste dal te komen, maar daarna liep ik vast bij hem. Wat nu.....ik was constant depri, op mijn werk liep het niet goed. Thuis stond ik er alleen voor. Inmiddels is november 2011. Op mijn werk krijg ik op een gegeven moment verschrikkelijk veel pijn. Ik kon bijna niet lopen, zitten of liggen. Door iemand van het werk naar een huisarts gebracht, maar die kon niets vinden. Rust houden. Na een paar dagen zwakte de pijn af....gelukkig.
 
Eind december weer dezelfde pijn. Pijn kwam 1 dag na het einde van de menstruatie. Om de pijn een beetje te weerstaan had ik tramadol (morfine opiaat) de pijn was gelokaliseerd in mijn linker rug flank doortrekkend naar mijn linkerlies. De pijn werd heftiger, dus naar de huisartsenpost. Vermoedelijk nierstenen. Ik kreeg 2 spuiten en waarempel de pijn nam na een aantal dagen weer af.
 
Eind januari wat denk je......weer die pijn (1 dag na het einde van de menstruatie). Huisarts heeft me toen doorverwezen naar een uroloog, omdat het vermoeden nog steeds nierstenen was. Uroloog 1 stuurt me voor een foto en voor een echo van de nieren. Uitslag niets te zien.
 
Inmiddels zijn we bij de gynaecoloog ook verder gegaan en hebben we besloten voor IUI ( ik ben nu 40 jaar). Carnaval 2012 eerste IUI poging, mislukt. Trouw altijd alle injecties gezet. Maar iedere keer als ik mijn menstruatie had kreeg ik na de laatste dag altijd de pijn. Het leek op koliek aanvallen.
 
Toch blijven doorgaan met IUI. Ook dit moest ik alleen doen. Mijn man kon er niet tegen dat ik mezelf de spuiten zet. Hij is zelfs 1 keer niet meegeweest naar de inseminatie.. Hij heeft s'ochtends zijn potje gebracht en ik ben s'middags alleen gegaan. In deze periode had ik genoeg van mijn man en mijn huwelijk, ik trok het niet.
 
Met mn beste vriendin een dagje geweest, zeer intensief gesproken en zij zei recht in mn gezicht dat ze dacht dat ik mn beslissing al had genomen alleen nog niet had uitgesproken. Hier heb ik over nagedacht en besloten dat ik mijn huwelijk nog niet wilde opgeven.
 
Na 3 IUI had ik het even gehad en we hadden in overleg met de gyn. Besloten even te stoppen ook vanwege de pijn ieder maand. Inmiddels was ik bij uroloog 2 en zijn de onderzoeken van voren af aan gestart. Ze wilde een CT- scan doen, maar dan mag je niet zwanger zijn!!!!!.
 
2de pinksterdag ik was toen al een week over tijd ( normaal altijd een cyclus van 27 dagen) test gedaan......POSITIEF. Hemeltje ik was zwanger. Ik was ook moe, maar niet misselijk en ook geen pijnlijke borsten. Na 2 weken ging het helaas mis. Mijn fertiliteitsarts zei ook, van dat ze het wel verwachtte, omdat mijn borsten geen pijn deden. Tjee ik wist niet dat alle vrouwen gelijk waren!!!!!!! Dus omdat ik geen pijnlijke borsten had was het geen normale zwangerschap.
 
Wat viel me erna op...2 maanden geen pijn gehad, maar in augustus weer in alle hevigheid terug. Toen toch maar de CT-scan laten doen. September 2012 volledige uitslag van de uroloog.......geen nierstenen. De nieren zien er schoon uit.
 
Oktober op mijn verzoek door verwezen naar de gynaecoloog. Nieuwe verwijzing omdat ik met andere vraag kwam. Je praat toch wel wat met mensen, en mijn vraag was...kan het geen endometriose zijn? Bij de gyn. verhaal gedaan. De kans dat ik endometriose had was zeer onwaarschijnlijk, omdat mijn pijnklachten na de menstruatie kwamen. Dus niet typische voor endometriose (mijn lichaam houdt zich niet aan typische voorspelbare klachten). Ze wilde toch een kijkoperatie doen.
 
5 december jl kijkoperatie gehad. 20 december telefonisch consult voor de uitslag. Het is endometriose!!!!! Er zitten heel veel verklevingen in de buik. Ze heeft de baarmoeder los kunnen maken van de darm. Ze verwijst me door naar het 
academisch ziekenhuis in maastricht. Daar zit een specialist in endometriose. Ze durft ook nog te zeggen....geen wonder dat je zoveel pijn had!!!!!
 
9 januarie '13 kon ik terecht in maastricht. Vanaf dat moment is alles in sneltreinvaart gegaan en mijn gevoel is in een neerwaartse spiraal. Ik heb zoveel verklevingen in de buik dat er een stukje darm tussen uit moet. Er moet aan de linkerkant een nieuwe urineleider gecreerd worden omdat de bestaande urineleider afgekneld wordt door de endometriose. Gelukkig werkt mijn linkernier wel nog. Ze waren bang doordat de urineleider afgesloten was dat de nier niet voldoende zou werken.
 
Mbt onze kinderwens......hij is heel reeel geweest.....IVF gaan ze niet eens proberen (eerst moet de endometriose verwijderd worden en dan nog starten met IVF, dan ben ik 42+) hij vroeg ook eerlijk voor een slagingskans van 2-5 % wil je iedere keer die teleurstelling. Over een week krijg ik een spuit waardoor ik in de overgang kom en ongeveer 6 weken later wordt ik dan geopereerd.
 
Op dit moment weet ik niet goed wat ik met mijn relatie moet. Eerlijk is het nooit een gelijkwaardige relatie geweest en nu dit allemaal speelt heb ik helemaal geen steun van hem. Ik heb met mijn huisarts al gesproken, als ik voldoende hersteld ben van de operatie ga ik naar een psycholoog. Er is gezegd dat ik zeer waarschijnlijk kinderloos zal blijven.....op dit moment komt het nog niet binnen, omdat op dit moment mijn focus uitgaat naar de operatie.
 
Uiteindelijk zal ik hier goed uit komen, maar of het met partner is......Daar kan en wil ik me niet druk om maken. Mijn gevoelg/ stemming gaat op en neer. Het ene moment gaan we carnaval vieren en is het hartstikke gezellig en na anderhalf uur slaat het bij mij om. Ik ben naar huis gegaan en heb een heel deprimerende post op fb gezet. Gelukkig alleen de mensen die ervan af weten reageerde via een privebericht of via sms.
 
Ik wil eigenlijk gillen, schelden, maar dan ik niet. Deze brief is waarschijnlijk ook een zooitje geworden, maar ik ben leeg heb niet eens de fut om hem grondig na te lezen. Het enige wat ik nog wil zeggen vertrouw op je lichaam. Artsen kunnen vaak zeggen dat je klachten niet bij een bepaalde ziekte horen, maar je bent uniek dus kun je klachten ook uniek zijn.
 
Ik wens alle dames heel veel sterkte met het verwerken van je verdriet. Zoek een manier die voor jou werkt. 
 
Xx Manuela
 
 
 

 

Connie, 3-1-2013

 

 

Wij hebben vier keer IUI behandelingen ondergaan en toen deze behandeling niet aansloeg zei de gynaecoloog dat de volgende behandeling IVF zou worden. Globaal legde ze uit hoe deze behandeling in zijn werking ging. We werden ook uitgenodigd voor een informatie avond.
 
Op deze informatie avond kreeg je ook te zien hoe je de hormonen in je buik moet spuiten... ik slikte even... ben zelf al als de dood voor een spuitje en nu moet ik het zelf gewoon doen. Maar goed ik wist waarvoor ik het deed dus deed ik het gewoon. Je grenzen worden overschreden en je hebt een doel voor ogen. Dus hop erin met die spuit, keer na keer.
 
Daarna volgden de afspraken. Ik zie mezelf nog bij de balie staan bij de apotheek van het ziekenhuis. Ik kreeg een megavolle tas mee. Vol met spullen. In de auto kreeg ik het even heel moeilijk. Je wordt met de neus op de feiten gedrukt, dat bij ons een kindje krijgen niet vanzelf gaat.
 
De eerste behandeling was spannend en je krijgt hoop. Twee weken lang hormonen spuiten en naar het ziekenhuis om te kijken hoeveel eitjes er waren en hoe groot ze waren. Helaas had ik er maar vier en ze waren nog te klein. Daarom moest ik doorspuiten en na twee dagen weer terug voor een nieuwe echo om te kijken hoe groot ze waren.
 
Ik had er best wel last van, de hormonen gierden door mijn lijf heen. Toen eindelijk mijn drie eitjes groot genoeg waren ( het vierde eitje was te klein) onderging ik de punctie. Dit was een hel. Sorrie dat ik dit zo schrijf, maar als ik daar nu nog aan terug denk....
 
Mijn vriend kreeg mijn eitjes mee in een thermobox en moest daarmee naar Nijmegen. Daar moest hij zijn sperma ook inleveren en dan is het afwachten geblazen. Drie hele lange dag wachten. Zou het gelukt zijn? Hoeveel embryo’s zullen het zijn? Zouden ze van goede kwaliteit 
zijn?
 
Eindelijk ging de telefoon er was één embryo en we moesten de volgende dag naar Nijmegen voor de terugplaatsing. En dan is het afwachten. Helaas werd ik één week na de terug plaatsing ongesteld. Het verdriet was, en is nog steeds, groot heel groot. 
 
Drie maanden daarna hebben we de tweede behandeling gehad maar ik heb gelijk aan geven dat ik zo verschikkelijk  tegen de punctie opzag en of dit onder narcose mocht. Dit hebben overwogen en in toegestemd.Ook moest ik nog meer hormonen spuiten omdat ik zo weinig eitjes had bij de eerst behandeling. Bij deze behandeling had ik ook maar één embryo en ook precies een week na de terugplaatsing werd ik weer ongesteld.
 
In de tijd heb ik wat afgejankt en rond gelopen met de vraag WAAROM NIET!? Ik snapte er niets van... er is “niets aan de hand” maar waarom slaat het niet aan?! Het is geestelijk en lichamelijk echt heel zwaar... Ik werd heen en weer geslingerd met gevoelens van kwaadheid en verdriet. Heel stil zijn of het juist van de daken af willen schreeuwen. Plus dan nog de hormonen die door mijn lijf heen gierden.
 
Na een half jaar hebben we de laatste behandeling gedaan en deze behandeling is helaas ook niet aangeslagen.  Ik heb toen een stukje geschreven en geplaatst op hyves:
 
-x-x-x-x-x-x-x-x---->
 
Na 4 jaar 4x iui en 3x ivf een tijd vol spanning, gesprekken,de echo`s, de hormonen,de stress, geklep naar het ziekenhuis, de frustratie als het weer niet gelukt is, de pijn en verdriet, is het genoeg geweest. Toen vorige week onze laaste ivf behandeling ook niet aan sloeg, is onze verdriet erg groot, lichamelijk en geestelijk zijn we op, maar hoe raar het ook klinkt ook opluchting. Opluchting om na 4 jaar dit kunnen afsluiten en ons op ons zelf te kunnen richten. 
 
Een leven zonder kinderen is een leven dat we niet wilden, maar nu het zo is, is een leven zonder kinderen ook een leven waar we ook geluk kunnen vinden in andere dingen en andere mensen. Zeker de mensen die ons de afgelopen jaren zo gesteund hebben. 
 
Gevoelens... 

Angst & onzekerheid 
Komt voor ons ooit de tijd? 
Jaloezie & haat 
De omgeving maakt ons soms kwaad. 
Verdriet & moed 
Als je bij een ander op kraamvisite moet. 
Vechten & geduld 
Wordt bij ons ooit de wens vervuld? 
Verlangen & hopen 
Als je iemand achter een kinderwagen ziet lopen. 
Macht & onmacht 
Als je op de uitslag wacht... 
Verwerken & kiezen 
Als je hebt moeten verliezen... 
Vertrouwen & geloven 
Al deze gevoelens komen naar boven! 
 
Nu zijn we een jaar verder en ik heb een half jaar geleden een soort van inzinking gehad. Ik wist niet goed hoe ik nu verder moest. Ik heb gespreken gehad bij een maatschappelijk werkster en thuis er heel veel erover gepraat. Ik heb alles maar opgekropt, een dikke muur om mij heen gebouwd,verdriet verdrongen.
 
De maatschappelijk werkster zei tegen mij dat ik het moet zien als een soort van rouw proces en dat is ook inderdaad zo. Puur het feit dat je hele leven op zn kop staat, je relatie heel erg onder druk komt te staan en je altijd hebt gedacht “Later als ik groot ben ga ik trouwen en kinderen krijgen”.
 
Je sexleven komt op een heel laag pitje te staan tijdens de behandelingen. En dan de behandelingen zelf. Je wordt helemaal geleefd. Ik heb verschillende gynocologen gehad, iets wat ik niet prettig vond. Je ligt daar met je hele hebben en houden alsof het de normaalste zaak van de wereld is.
 
Nu gaat het een stuk beter. Maar soms is er verdriet. Ik heb geleerd dat dat mag, dat je verdrietig mag zijn. Maar ik geniet ook, geniet van het leven die we nu hebben.
 
Groetjes Connie
 

 

  

 

* * * * * * * * * * * * * * * *   

Top
Moeder zonder kind  | info@moederzonderkind.nl