Welkom op mijn site, moeder zonder kind.

Ik heb deze site opgericht omdat ik samen met mijn man nu al 7 jaar leef en vecht met ongewenst kinderloosheid.

Een lange, verdrietige en oneerlijke strijd die levenslange littekens heeft achtergelaten.

In al die jaren dat wij hebben gevochten om ons wondertje, een kindje, in onze armen te mogen houden hebben wij nog zoveel méér ontdekt.

We hebben met eigen ogen gezien wat ongewenst kinderloosheid doet met  jezelf als mens, de relatie met je partner, maar ook met je familie en vrienden.

We hebben gezien hoe relatie's versterkten en onaantastbaar bleken.

Maar ook wat verdriet en onmacht doet met relaties die niet zo sterk bleken te zijn.

Al mijn hoop, verdriet, verlangen en uiteindelijk de strijd om het loslaten heb ik opgeschreven.

Dagboeken vol om mijn emoties een plek te geven en het uiteindelijk te mogen uitgeven in een boek.

Maar zover is het nog niet en omdat wij niet het enige stel zijn die dit moeten meemaken,wilde ik graag een site opzetten.

Een plek waar mensen die zich net zo verloren en intens verdrietig voelen terecht kunnen.

Waar je jouw verhaal kwijt kunt.

Een plek waar de schaamte en het taboe doorbroken worden, want ongewenst kinderloosheid overkomt je.

Niemand heeft er om gevraagd.

Maar ook een plek waar mensen naartoe kunnen die iemand in hun leven hebben die deze strijd voeren, en graag willen weten wat je voelt en beweegt.

Daarnaast heb ik gemerkt dat er voor vrouwen meer ruimte is voor hun verhaal en emoties, dan voor mannen.

Ook hún emoties en verhalen wilde ik graag laten zien ,en daar is dus ook ruimte voor op deze site.

Mijn man is niet zo'n prater, maar emoties heeft hij net zo goed.

Hij heeft hier zijn verhaal opgeschreven en wij hopen dan ook dat meer mannen zijn voorbeeld willen en durven volgen, zodat ook hun verdriet zichtbaar word en anderen zullen zien dat een man wel degelijk emoties heeft en zich net zo verloren kan voelen.

Ik hoop dat deze site niet alleen mijn verhaal en dat van mijn man, maar van vele anderen zal bevatten en dat het een interactief proces word.

Daarom lijkt het mij bijzonder om jouw verhaal in de vorm van gedichten, fora en persoonlijke verhalen te  laten zien.

Alles wat jij wilt vertellen kun je mij mailen en ik zorg dat het op mijn site terecht komt.

Op deze manier máken we deze site samen en délen we het samen.

Hopelijk voelen we ons dan niet meer zo alleen en draagt deze site bij aan een heel klein stukje troost.

Je bent niet alleen, er zijn er vele met jou die zich net zo voelen.

In al die jaren dat ik nu al leef zonder mijn liefste kind, heb ik mij altijd een moeder gevoeld.

Een moeder van een baby die nooit zal komen, maar wie zo sterk in mijn hart zit.

Ik voel mij een moeder zonder kind.

Deze site is een klein stukje van mijn verwerking en ik hoop dat dit ook voor jou zo zal zijn.

Veel liefs,

Tessa Liefhebber.

 Ik ben een moeder zonder kind,

Huilen doe ik niet.

Mijn tranen lach ik weg,

Zodat men ze niet ziet.

Ik probeer je los te laten,

Maar jij zit in mijn hart.

Ik probeer te accepteren,

Maar het maakt mij zo verward.

Ik ben een moeder zonder kind,

Dit is mijn weg te gaan.

Ik leef mijn leven zonder jou,

Niemand ziet jou ooit staan.

Ik kan nog lang niet zonder je,

Maar ik moet je laten gaan.

Jij bent mijn allergrootste wonder,

Zonder ooit te hebben bestaan.

Ik ben een moeder zonder kind.

 Tessa.

Volg mij op Twitter: @moederzndkind